On mnie zbiera. Układa. Ugruntowuje.

 

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór...

są takie dni, które z pozoru nie mają w sobie nic spektakularnego.

 

Nie dzieje się nic, co można by nazwać „wielkim wydarzeniem”. A jednak to właśnie one zostawiają we mnie najwięcej. 

To dni, w których wracam do siebie – przez ruch.

Ruch jest dla mnie czymś znacznie więcej niż aktywnością fizyczną. To mój język komunikacji z ciałem. To sposób, w jaki je słucham i w jaki ono odpowiada. 

To przestrzeń, w której nie muszę nic udawać ani niczego przyspieszać. Mogę być dokładnie tam, gdzie jestem – w swoim tempie, w swoim rytmie, w swojej prawdzie.

Dzisiejszy dzień był właśnie taki.
Zaczął się spokojnie, bez planu „do odhaczenia”. Po prostu poczułam, że chcę się poruszać. 

Wsiadłam na rower i pozwoliłam, żeby droga prowadziła mnie sama. Ten moment, kiedy ciało zaczyna pracować, a myśli jeszcze próbują nadążyć, jest dla mnie zawsze szczególny. Po chwili wszystko się wyrównuje. Oddech, rytm, obecność.

Później był długi spacer wzdłuż plaży. Ten rodzaj ruchu, który nie wymaga wysiłku, a jednocześnie robi ogromną przestrzeń w głowie. Każdy krok był jak powrót do prostoty. Szum morza, wiatr, powtarzalność fal – to wszystko sprawia, że wewnętrzny chaos zaczyna się uspokajać. Nie trzeba nic robić. Wystarczy iść.
I na koniec dnia – mały bieg. Taki „maluszek”,bez presji na wynik. 

Bieg, który nie jest walką, tylko domknięciem dnia. Czuję wtedy, jak ciało jest już rozgrzane, miękkie, gotowe. Jakby samo chciało jeszcze przez chwilę pobyć w ruchu, zanim całkowicie się zatrzyma.

To właśnie w takich dniach najbardziej czuję, jak bardzo ruch jest mi potrzebny. Nie dla formy, nie dla efektu, nie dla „powinnam”. Tylko dla siebie. Dla tego uczucia lekkości, które pojawia się gdzieś po drodze. Dla ciszy w głowie, która nie jest brakiem myśli, ale spokojem. Dla kontaktu ze sobą, który w codziennym pędzie tak łatwo zgubić.

Ruch mnie zbiera. Układa. Ugruntowuje.
Kiedy się poruszam, wracam do ciała. A kiedy wracam do ciała, łatwiej mi być tu i teraz. Bez rozpraszania się tym, co było, i bez wybiegania w to, co dopiero będzie.

Dzisiaj był dzień, w którym „nic się nie działo”.
A jednak czuję, że wydarzyło się bardzo dużo.

OLA SIĘ ŚMIEJE...teraz siedzi pod kocem i czuje się szczęśliwa. 

Moja droga, moja Kundalini Joga

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór

Kundalini joga nie pojawiła się w moim życiu przypadkiem. Przyszła dokładnie wtedy, kiedy byłam gotowa zobaczyć więcej, poczuć głębiej i stanąć w prawdzie ze sobą. Dziś widzę to bardzo wyraźnie — wcześniej nie byłabym w stanie przyjąć tego doświadczenia w pełni. Potrzebowałam dojrzeć do tej drogi.

To nie jest łatwa praktyka. I nigdy nie była dla mnie „ładną” formą ruchu czy kolejnym sposobem na zadbanie o ciało. To coś znacznie głębszego. To spotkanie ze sobą — prawdziwe, bez filtrów, bez uciekania. Czasem niewygodne, czasem intensywne, a czasem takie, które burzy wszystko, co do tej pory wydawało się stabilne i znane.

I właśnie dlatego jest tak prawdziwa.

Kundalini joga zaczęła zmieniać mnie na wielu poziomach jednocześnie. W ciele uczę się uważności — zaczynam je naprawdę czuć, słuchać jego sygnałów i szanować jego granice. To nie jest już tylko narzędzie, które „ma działać”, ale przestrzeń, w której mieszkam i którą chcę traktować z czułością.

W umyśle pojawia się więcej klarowności. Myśli przestają być chaotyczne, a ja zaczynam widzieć szerzej i spokojniej. Zyskuję dystans, którego wcześniej często mi brakowało. Reakcje powoli ustępują miejsca świadomym wyborom.

W sercu robi się więcej przestrzeni. Na łagodność wobec siebie. Na miłość, która nie jest warunkowa. Na wdzięczność za to, co jest — nawet jeśli nie zawsze jest łatwe.

A w życiu… zaczynam wybierać inaczej. Bardziej świadomie. Bardziej w zgodzie ze sobą. Czasem oznacza to rezygnację z tego, co znane. Czasem podjęcie decyzji, które nie są oczywiste dla innych. Ale coraz rzadziej szukam potwierdzenia na zewnątrz.

To proces. I nie zawsze jest zrozumiały — szczególnie dla otoczenia. Nie każdy czuje tę drogę, nie każdy potrafi ją zobaczyć tak, jak ja ją przeżywam. Kiedyś bardzo mnie to zatrzymywało. Potrzebowałam akceptacji, potwierdzenia, zrozumienia.

Dziś wiem, że nie wszystko musi być zrozumiane przez innych, żeby było prawdziwe dla mnie.

Uczę się stawać przy sobie. Nawet wtedy, kiedy pojawia się wątpliwość. Uczę się ufać temu, co czuję — nie temu, co jest wygodne, ale temu, co jest prawdziwe. Uczę się być wierna swojej drodze, nawet jeśli prowadzi pod górę i wymaga ode mnie odwagi.

Bo widzę, jak wiele ta praktyka mi daje. Jak mnie wzmacnia, jak mnie otwiera, jak pozwala mi wracać do siebie — raz za razem.

I choć bywa wymagająca, wracam na matę. Znowu i znowu. Nie z obowiązku, ale z potrzeby. Bo tam spotykam siebie — najprawdziwszą, nieudawaną, obecną.

Kundalini joga nie zmieniła tylko mojej praktyki. Ona zmienia całe moje życie. I czuję, że to dopiero początek tej drogi.

OLA SIĘ ŚMIEJE..czerpie radość z jakosci swojego życia