Ja już, a Ty?

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 

Mam dzisiaj dla Ciebie pytanie, które być może zostanie z Tobą trochę dłużej.

Ile jeszcze musi się wydarzyć, żebyś wreszcie pozwolił sobie być szczęśliwy?

Ile pieniędzy musi pojawić się na koncie? 

Ile sukcesów musisz osiągnąć? 

Ile razy ktoś musi Cię docenić, pochwalić, poklepać po ramieniu i powiedzieć: „Jesteś naprawdę dobry”?

Czy potrzebujesz kolejnego awansu, lepszej pracy, większego domu, wyższego statusu, kolejnego wyjazdu?
A może czekasz na coś zupełnie innego?
Na moment, w którym będziesz mieć więcej czasu. Wtedy odpoczniesz. Wtedy zadbasz o zdrowie. Wtedy zaczniesz robić to, czego naprawdę potrzebujesz.
Tylko że bardzo łatwo można przeżyć życie w trybie:
„Będę szczęśliwy, kiedy…”
Kiedy zarobię więcej.
Kiedy schudnę.
Kiedy znajdę miłość.
Kiedy dzieci będą szczęśliwe.
Kiedy będę mieć więcej czasu.
Kiedy wreszcie wszystko poukładam.
Tylko czy naprawdę istnieje taki moment, w którym wszystko jest już poukładane?
Czy lista rzeczy do zrobienia kiedykolwiek się kończy?

Czy życie rzeczywiście zaczyna się dopiero wtedy, kiedy osiągniemy wszystko, co sobie założyliśmy?
Coraz częściej myślę, że nie.

Życie nie czeka na moment, w którym wreszcie spełnimy wszystkie warunki. Ono dzieje się teraz.

Ostatnio zobaczyłam na pomoście dwa leżaki.
Stały sobie spokojnie, jakby na kogoś czekały. 🌊
I pomyślałam, że trochę przypominają nasze życie.
Czekamy.
Na weekend.
Na urlop.
Na koniec ważnego projektu.
Na więcej pieniędzy.
Na spokojniejszy czas.
Na moment, kiedy wszystko będzie zrobione.
Tylko że wszystko nigdy nie będzie zrobione.
A chwilę później razem z przyjaciółką leżałyśmy na tych leżakach.
I właśnie wtedy pomyślałam, że może odpoczynek nie powinien być nagrodą za dobrze wykonane zadania.
Może nie musimy najpierw zasłużyć na chwilę przyjemności.
Może czasami wystarczy po prostu usiąść w swoim życiu.
Zatrzymać się.
Popatrzeć.
Poczuć wdzięczność za to, co jest, zamiast nieustannie wypatrywać tego, czego jeszcze nie ma. 
Bo przecież zdrowie często zaczyna być naprawdę bezcenne dopiero wtedy, kiedy zaczyna go brakować.

Bliskość drugiego człowieka doceniamy czasem dopiero wtedy, kiedy tej osoby nie ma obok.
Czas staje się najcenniejszy, kiedy zaczynamy rozumieć, że nie możemy go kupić ani odzyskać.

Dlaczego więc tak często potrzebujemy straty, żeby zobaczyć wartość tego, co mieliśmy cały czas?
Może właśnie dlatego warto czasami zadać sobie bardzo niewygodne pytanie:
Za którym rogiem czeka moje szczęście?
Co jeszcze musi się wydarzyć, żebym poczuła, że moje życie jest wystarczająco dobre?
Czy naprawdę potrzebuję kolejnego sukcesu, kolejnego osiągnięcia, kolejnego potwierdzenia z zewnątrz?
A może potrzebuję czegoś zupełnie innego?
Potrzebuję przestać od siebie wymagać, żebym wciąż była kimś więcej, niż jestem dzisiaj.
To nie oznacza rezygnacji z marzeń.
Nie oznacza, że nie warto się rozwijać, działać, tworzyć i sięgać po więcej.
Chodzi o coś znacznie prostszego.
O to, żeby nie odkładać własnego szczęścia na później.
Żeby nie uzależniać poczucia własnej wartości od wyników.
Żeby nie czekać z odpoczynkiem do momentu, kiedy ciało samo powie „stop”.
Żeby nie odkładać życia na czas, kiedy wreszcie wszystko będzie idealne.
Bo być może nigdy nie będzie.
I może święty spokój, którego tak szukamy, nie znajduje się po drugiej stronie sukcesu.
Może nie jest nagrodą za to, że wystarczająco dużo zrobiliśmy.
Może przychodzi wtedy, kiedy przestajemy walczyć z tym, że życie nie wygląda dokładnie tak, jak sobie wymyśliliśmy.
Kiedy odpuszczamy potrzebę udowadniania.
Kiedy przestajemy porównywać się z innymi.
Kiedy zamiast kolejny raz pytać:
„Czego jeszcze mi brakuje?”
zaczynamy pytać:
„Czy potrafię zobaczyć to, co już mam?”
Bo być może Twój święty Graal wcale nie jest gdzieś daleko.
Może jest znacznie bliżej, niż myślisz.
W zdrowiu, które do tej pory brałeś za oczywistość.
W oddechu.
W zwyczajnym poranku.
W człowieku, który siedzi obok.
W przyjaźni.
W wolności.
W domu, do którego możesz wrócić.
W chwili, kiedy możesz położyć się na leżaku i przez moment niczego od siebie nie chcieć. 
Może szczęście nie zawsze wygląda spektakularnie.
Czasami wygląda jak dwa leżaki na pomoście.
Jak słońce na twarzy.
Jak rozmowa z bliską osobą.
Jak śmiech.
Jak cisza.
Jak świadomość, że nie musisz być nigdzie indziej, żeby właśnie teraz być dobrze. 
I może pewnego dnia zrozumiemy, że szczęście nie przyszło do nas z zewnątrz.
Ono było obok przez cały czas.
Tylko my byliśmy zbyt zajęci szukaniem go gdzieś dalej.
Dlatego dzisiaj zamiast pytać siebie, czego jeszcze potrzebuję, spróbuję zapytać:
Czy potrafię naprawdę docenić to, co już jest?
Zdrowie, zanim je stracę.
Bliskość, zanim ktoś odejdzie.
Czas, zanim minie.
Życie, zanim zacznę tęsknić za chwilami, które właśnie teraz przeżywam.
Bo może święty spokój zaczyna się właśnie tutaj.
Nie wtedy, kiedy mam wszystko.
Tylko wtedy, kiedy przestaję potrzebować, żeby wszystko było inne, żeby poczuć, że mam wystarczająco dużo.

OLA SIĘ ŚMIEJE...już TERAZ czuje szczęście, nie czeka, a Ty?

Nowy rozdział życia. START

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Czuję, że przede mną otworzył się kolejny piękny rozdział życia.

Moje dzieci opuściły rodzinne gniazdo i rozpoczęły własną dorosłą drogę. To moment, który niesie ze sobą wiele emocji. Jest w nim wzruszenie, czasem tęsknota, ale przede wszystkim ogromna duma.

Patrzę na nich i myślę: udało się.
Wyrosły na ludzi, którzy mają swoje marzenia, swoje wybory, swoje plany. Mają prawo popełniać własne błędy, podejmować decyzje po swojemu, szukać swojego miejsca i budować życie, które będzie ich życiem.
I choć jako mama pewnie jeszcze długo będę miała odruch, żeby zapytać, czy wszystko w porządku, czy jedli, czy odpoczęli i czy na pewno o wszystkim pamiętali, wiem, że teraz ich droga należy już przede wszystkim do nich.
I jestem z nich naprawdę dumna.

Kiedy patrzę na swoje życie z tej perspektywy, widzę, że ich odejście z rodzinnego domu nie jest tylko końcem pewnego etapu. Jest również początkiem czegoś nowego dla mnie.

Nie dlatego, że nagle wszystko się zmienia.
Moje życie przecież już jest dobre.
Od dawna uczę się je zauważać, doceniać i przeżywać bardziej świadomie.
Szukam radości w prostych rzeczach.
Rozwijam się, poznaję siebie, próbuję nowych rzeczy, dbam o swoje ciało i o to, co dzieje się w mojej głowie i sercu.
Odważniej wybieram to, co jest zgodne ze mną.
Ale teraz w moim życiu pojawia się jeszcze więcej przestrzeni.

I chyba właśnie ta przestrzeń najbardziej mnie ciekawi.

Przez wiele lat bycie mamą oznaczało nie tylko miłość, bliskość i piękne chwile. Oznaczało również odpowiedzialność. Odpowiedzialność za drugiego człowieka, za jego potrzeby, bezpieczeństwo, emocje i przyszłość.
Wiele decyzji podejmowałam, mając z tyłu głowy pytanie: czy to będzie dobre dla dzieci?

Dziś mogę częściej zapytać:
A czego ja chcę?
Na co mam ochotę?
Co chciałabym przeżyć?
Dokąd chciałabym pojechać?
Czego jeszcze chcę się nauczyć?
Co mnie ciekawi?
Co sprawia, że czuję, że naprawdę żyję?
I bardzo podoba mi się ta nowa perspektywa.
Mogę któregoś dnia obudzić się i pomyśleć: jadę.
Mogę ruszyć w drogę bez wielkiego planowania i bez zastanawiania się, czy to odpowiedni moment.
Mogę realizować pomysły, na które wcześniej nie zawsze było miejsce.
Mogę spontanicznie kupić bilet, wybrać się nad jezioro, pojechać w góry, zapisać się na coś nowego, czytać książkę do późna, spędzić cały dzień sama albo przeciwnie, zaprosić bliską osobę na kawę i rozmawiać godzinami.
Mogę próbować.
Mogę zmieniać zdanie.
Mogę zaczynać coś od początku.
Mogę powiedzieć „tak”, kiedy naprawdę mam ochotę, i „nie”, kiedy coś nie jest już moje.
Mogę pozwolić sobie na więcej lekkości.
Na więcej ciekawości.
Na więcej przyjemności.
Na więcej życia.
I chcę z tej wolności korzystać.
Nie po to, żeby uciec od tego, co było.
Nie chcę zaczynać życia od nowa, bo nie mam potrzeby zaczynać go od nowa.

Chcę po prostu iść dalej.

Z całym doświadczeniem, które mam. Z tym, czego nauczyło mnie macierzyństwo. Z dobrymi i trudnymi momentami. Z relacjami, które mnie ukształtowały. Z decyzjami, które podjęłam dobrze, i z tymi, które dziś zrobiłabym inaczej.
Chcę zabrać ze sobą całą tę historię, ale nie pozwolić, żeby definiowała moje kolejne lata.
Bo coraz mocniej czuję, że przede mną może być jeszcze naprawdę dużo dobrego.
Może być jeszcze wiele poranków, kiedy obudzę się z poczuciem, że cieszę się na kolejny dzień.
Wiele podróży.
Wiele rozmów.
Wiele nowych miejsc.
Wiele zachwytów.
Wiele chwil, w których będę się śmiać tak mocno, że aż zabraknie mi tchu.
Mogą pojawić się ludzie, których jeszcze dziś nie znam.
Mogą pojawić się nowe przyjaźnie, nowe zainteresowania, nowe pomysły i doświadczenia, których nawet nie potrafię sobie teraz wyobrazić.
Może wydarzyć się coś, co całkowicie mnie zaskoczy.

I właśnie ta niewiadoma bardzo mi się podoba.

Chcę też jeszcze mocniej być w swojej kobiecości.
Nie tej, którą trzeba komukolwiek udowadniać.
Tej, którą czuję w sobie.
W jej sile i lekkości. W zmysłowości, odwadze, ciekawości świata i radości życia. W umiejętności powiedzenia: tego właśnie chcę. I w odwadze, żeby za tym pójść.
Macierzyństwo zawsze będzie częścią mnie. Nie przestaję być mamą tylko dlatego, że moje dzieci są już dorosłe i mają swoje życie.
Ale dziś mogę jeszcze pełniej doświadczać siebie jako kobiety

Jako Aleksandry.

Nie tylko mamy swoich dzieci.
Kobiety, która ma własne marzenia, potrzeby, pragnienia, zainteresowania i swoją drogę.
I chyba najbardziej cieszy mnie to, że nie czuję potrzeby, żeby już teraz wiedzieć, jak ta droga będzie wyglądała.
Nie muszę mieć gotowego planu na kolejne dziesięć czy dwadzieścia lat.
Nie muszę wiedzieć, gdzie będę za rok.
Nie muszę wszystkiego przewidywać.
Wystarczy, że wiem, jak chcę się czuć.
Chcę czuć, że żyję.
Chcę być blisko siebie.
Chcę mieć w swoim życiu zachwyt, spokój, ruch, podróże, rozmowy, śmiech, rozwój i zwykłe codzienne przyjemności.
Chcę mieć odwagę mówić „tak” temu, co mnie woła.
Chcę mieć mądrość, żeby odpuszczać to, co już mi nie służy.
Chcę być otwarta na ludzi, miejsca i doświadczenia.
Chcę nadal się rozwijać, ale nie zapominać o tym, żeby po prostu cieszyć się życiem.
Bo może właśnie na tym polega kolejny etap.
Nie na tym, żeby coś jeszcze zdobyć.
Nie na tym, żeby komukolwiek coś udowodnić.
Nie na tym, żeby za wszelką cenę wymyślić, co dalej.
Tylko na tym, żeby zrobić miejsce na to, co jeszcze może się wydarzyć.
Patrzę więc na swoje dorosłe dzieci z ogromną dumą i pozwalam im iść własną drogą.
A sama odwracam się w swoją stronę.
I czuję ekscytację.
Bo nie wiem, dokąd mnie zaprowadzi ta nowa przestrzeń.
I właśnie to jest w tym wszystkim najpiękniejsze.
Nie wiem.
Ale jestem gotowa zobaczyć.
Może przede mną są miejsca, w których jeszcze nigdy nie byłam.
Ludzie, których jeszcze nie spotkałam.
Rozmowy, których jeszcze nie odbyłam.
Marzenia, o których jeszcze nie pomyślałam.
I całe mnóstwo zwyczajnych dni, które okażą się niezwykłe tylko dlatego, że będę naprawdę w nich obecna.
Nie wiem, jak będzie wyglądało moje życie za kilka lat.
Ale wiem jedno.
Chcę być ciekawa tego, co przede mną.
Chcę iść dalej z odwagą, lekkością i otwartym sercem.
I coraz częściej myślę sobie:
Skoro tyle pięknego już wydarzyło się w moim życiu, to dlaczego miałabym nie wierzyć, że jeszcze tyle dobrego przede mną?
Może najlepsze wcale nie jest za mną.
Może po prostu przede mną otwiera się kolejny rozdział.


OLA SIĘ ŚMIEJE...ma apetyt na kolejny etap życia. 

Zanim ciało powie: "DOŚĆ "

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Skutecznie odpoczywać nauczyłam się dopiero wtedy, kiedy moje ciało powiedziało: „DOŚĆ”

Nie zrobiło tego od razu.

Najpierw wysyłało małe sygnały. Zmęczenie, napięcie, rozdrażnienie, trudność z koncentracją, potrzebę ciszy.
A ja często odpowiadałam na nie kolejnym zadaniem, kolejnym treningiem, kolejnym „jeszcze tylko to zrobię”.

Długo myślałam, że odpocznę wtedy, kiedy już wszystko zrobię.
Kiedy dom będzie ogarnięty.
Kiedy skończę pracę.
Kiedy odpiszę na wiadomości.
Kiedy załatwię wszystkie sprawy.
Kiedy będę miała więcej czasu.
Tylko że lista rzeczy do zrobienia właściwie nigdy się nie kończy.


I wtedy zrozumiałam coś bardzo ważnego:
odpoczynek nie jest nagrodą za produktywność. Jest jedną z podstawowych potrzeb człowieka.

Odpoczynek to coś więcej niż niepracowanie

Przez długi czas odpoczynek kojarzył mi się przede wszystkim z chwilą, kiedy przestaję pracować.

Zamykam komputer. Kładę się na kanapie. Włączam serial. Biorę telefon do ręki.
Teoretycznie nic już nie robię.
A jednak moja głowa nadal pracuje.
Przetwarza informacje.
Reaguje na dźwięki i obrazy.
Czyta wiadomości.
Przewija kolejne treści.
Porównuje.
Planuje.
Ocenia.
Przeskakuje z jednej rzeczy na drugą.

I właśnie wtedy zaczęłam rozumieć, że brak aktywności nie zawsze oznacza odpoczynek.

Możemy leżeć przez godzinę i nadal nie dać sobie prawdziwego wytchnienia.
Możemy mieć wolny dzień, a mimo to pozostawać wewnętrznie w ciągłej gotowości.
Bo odpoczynek nie zaczyna się wyłącznie wtedy, kiedy przestajemy pracować.
Zaczyna się wtedy, kiedy możemy przestać być w ciągłej gotowości.

Czego tak naprawdę potrzebuje układ nerwowy?
Nasz układ nerwowy przez cały dzień odbiera ogromną ilość informacji.
Dźwięki.
Obrazy.
Rozmowy.
Powiadomienia.
Wiadomości.
Presję czasu.
Obowiązki.
Emocje.
Decyzje.
Do tego dochodzi życie, które samo w sobie potrafi być intensywne.
Dlatego odpoczynek nie zawsze powinien oznaczać kolejną aktywność, która ma nam sprawić przyjemność.
Czasami najbardziej potrzebujemy zmniejszenia ilości bodźców.
Ciszy zamiast kolejnego podcastu.
Spaceru zamiast kolejnych informacji.
Oddechu zamiast kolejnego zadania.
Kontaktu z naturą zamiast ekranu.
Snu zamiast „jeszcze tylko jednego odcinka”.
Bycia zamiast ciągłego robienia.
Dla mnie właśnie tego zaczęło oznaczać słowo regeneracja.
Nie tylko „nic nie robić”.
Ale stworzyć sobie warunki, w których ciało i umysł mogą choć na chwilę przestać działać na najwyższych obrotach.

Czego długo nie rozumiałam jako odpoczynku?

Bezmyślnego scrollowania telefonu.
Mogę leżeć i niczego pozornie nie robić, ale jednocześnie dostarczać głowie setek nowych informacji, obrazów i emocji.
To nie zawsze jest odpoczynek. Czasami jest po prostu kolejną formą pobudzenia.

Oglądania serialu na Netflixie, żeby „odłączyć myśli”.
Nie mam nic przeciwko serialom. Sama lubię czasem obejrzeć coś dla przyjemności.
Ale nauczyłam się zauważać różnicę między przyjemnością a regeneracją.
Serial może być formą odpoczynku od obowiązków, ale niekoniecznie będzie odpoczynkiem od bodźców.

Zakupów, przeglądania internetu i ciągłego sprawdzania wiadomości.
Mogą dawać chwilową przyjemność, rozproszenie albo poczucie, że „coś się dzieje”.
Ale układ nerwowy nadal odbiera kolejne bodźce.

Sprzątania, gotowania i załatwiania kolejnych spraw w czasie, który miał być odpoczynkiem.
Bo czasami łatwiej mi było zrobić jeszcze jedną rzecz, niż naprawdę się zatrzymać.
I chyba właśnie to było dla mnie jednym z trudniejszych odkryć.

Nie muszę zasługiwać na odpoczynek tym, że najpierw wszystko zrobię.

To brzmi trochę absurdalnie, prawda?

A jednak często tak funkcjonujemy.
Jesteśmy zmęczeni, więc próbujemy się pobudzić, żeby jeszcze trochę wytrzymać.
Tylko pobudzenie nie jest regeneracją.
Odpoczynek może wyglądać zupełnie inaczej

Dzisiaj odpoczywam świadomie.

Spaceruję bez pośpiechu i bez celu.
Nie po to, żeby zrobić określoną liczbę kroków. Nie po to, żeby coś osiągnąć.
Po prostu idę.

Praktykuję jogę, medytację i świadomy oddech.
Nie zawsze po to, żeby coś w sobie naprawić.
Czasami po prostu po to, żeby pobyć ze sobą.

Wybieram naturę, ciszę i spokój.
Coraz bardziej doceniam momenty, w których niczego nie muszę słuchać, oglądać ani komentować.

Czytam książkę zamiast dostarczać sobie kolejnych krótkich treści.

Odkładam telefon.
Nie dlatego, że telefon jest zły.
Tylko dlatego, że czasami potrzebuję odłączyć się od ciągłego dopływu informacji.

Dbam o sen.
Bo sen nie jest stratą czasu.
Jest jednym z najważniejszych sposobów, w jaki organizm może się regenerować.

Celebruję spokojne chwile.
Kubek czegoś ciepłego wypity bez pośpiechu. Słońce na twarzy. Cisza. Spacer. Patrzenie przez okno.

I coraz częściej pozwalam sobie po prostu być.
Bez celu.
Bez wyniku.
Bez produktywności.
Bez poczucia winy.

Odpoczynek nie zawsze musi być przyjemny
To też było dla mnie ważne odkrycie.

Czasami odpoczynek nie wygląda jak wakacje, masaż czy piękny poranek przy kawie.
Czasami odpoczynek oznacza zrezygnowanie z czegoś.

Odwołanie spotkania, kiedy naprawdę nie mam już przestrzeni.
Nieodpisanie natychmiast na wiadomość.
Powiedzenie „nie”.
Niebranie na siebie kolejnego obowiązku.
Wyłączenie telefonu.
Pójście wcześniej spać.
Zostawienie czegoś na jutro.
Nieuzasadnianie tego, że potrzebuję pobyć sama.
Bo odpoczynek to również stawianie granic temu, co nieustannie zabiera nam energię.
Najtrudniejsze bywa pozwolenie sobie na nicnierobienie

Myślę, że wiele z nas zostało nauczonych wartościowania siebie przez pryzmat tego, ile robimy.
Im więcej zrobione, tym lepiej.
Im bardziej zajęte, tym bardziej potrzebne.
Im bardziej produktywne, tym bardziej wartościowe.

A przecież człowiek nie jest projektem do nieustannego ulepszania.
Nie musimy każdego dnia czegoś osiągać.
Nie każdy dzień musi być produktywny.
Nie każda chwila musi być wykorzystana.
Nie każda przestrzeń w kalendarzu musi zostać czymś wypełniona.

Czasami największą troską o siebie jest właśnie niewypełnianie kolejnej chwili.

Dzisiaj słucham wcześniej
Kiedyś czekałam, aż moje ciało naprawdę zacznie krzyczeć.
Dzisiaj próbuję słuchać wtedy, kiedy jeszcze mówi cicho.
Zmęczenie.
Napięcie.
Rozdrażnienie.
Trudność z koncentracją.
Brak cierpliwości.
Potrzeba ciszy.
Niechęć do kolejnych bodźców.
Poczucie, że wszystko jest „za dużo”.
To są dla mnie sygnały, przy których coraz częściej zatrzymuję się i pytam:
„Czego teraz potrzebuję?”
Nie:
„Co jeszcze mam zrobić?”
Nie:
„Co powinnam?”
Nie:
„Jak mogę jeszcze wytrzymać?”
Tylko:
„Czego potrzebuję?”
I czasami odpowiedź jest bardzo prosta.
Potrzebuję spaceru.
Potrzebuję snu.
Potrzebuję ciszy.
Potrzebuję odłożyć telefon.
Potrzebuję niczego nie planować.
Potrzebuję pobyć sama.
Potrzebuję oddechu.
A czasami po prostu:
„Potrzebuję odpocząć.” 🤍

Nie czekajmy, aż ciało powie „DOŚĆ”, żeby w końcu potraktować odpoczynek poważnie.
Może warto zacząć słuchać wcześniej.
Zanim zmęczenie zamieni się w przeciążenie.
Zanim napięcie stanie się codziennością.
Zanim ciało będzie musiało krzyczeć, żebyśmy wreszcie je usłyszeli.
Bo odpoczynek nie jest lenistwem.
Nie jest słabością.
Nie jest nagrodą za dobrze wykonaną pracę.
Odpoczynek jest częścią życia.

I być może jedną z najważniejszych rzeczy, których możemy się nauczyć, jest nie tylko to, jak żyć, działać i dawać z siebie, ale również…
jak się zatrzymać.
Zanim będzie za późno.

OLA SIĘ ŚMIEJE...umie odpoczywać. 

To zaczyna się wcześniej, niż myślisz…

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Dziś chcę porozmawiać z Tobą o dobrostanie.

O słowie, które coraz częściej pojawia się w rozmowach o zdrowiu, psychologii, świadomym życiu i dbaniu o siebie. A jednak mam wrażenie, że czasami sprowadzamy dobrostan do czegoś znacznie prostszego, niż jest w rzeczywistości.

Do dobrego nastroju.

Do chwili relaksu.

Do wyjazdu, masażu, kąpieli, świecy, dobrej kawy czy dnia bez obowiązków.

A przecież dobrostan to coś znacznie głębszego.

Dla mnie dobrostan nie oznacza tego, że każdego dnia jestem szczęśliwa, spokojna i wolna od trudnych emocji. 

Nie oznacza też życia bez problemów, rozczarowań, zmęczenia czy gorszych dni.

Dobrostan to dla mnie relacja, jaką mam ze sobą i sposób, w jaki troszczę się o siebie na co dzień.

To stan pewnej wewnętrznej równowagi, który buduję poprzez małe, powtarzalne wybory. To świadomość tego, czego potrzebuje moje ciało, czym karmią się moje myśli, jakie emocje dopuszczam do głosu, jakie relacje tworzę i na co każdego dnia świadomie daję swoją uwagę.

Dobrostan jest więc czymś, co się buduje, a nie czymś, co się po prostu znajduje.

Dobrostan to coś więcej niż dobre samopoczucie

Człowiek jest całością.

Nie możemy oddzielić ciała od emocji, emocji od myśli, myśli od relacji, a relacji od naszego poczucia bezpieczeństwa i wewnętrznego spokoju.

Dlatego dobrostan ma dla mnie wiele wymiarów.

To troska o ciało, ale również o psychikę. To odpoczynek, ale także umiejętność stawiania granic. To ruch, odżywianie i sen, ale również to, czym karmimy swój umysł. To relacje z innymi, ale także relacja z samą sobą.

Można przecież bardzo dobrze wyglądać, a jednocześnie być wewnętrznie wyczerpaną.

Można mieć piękne życie na zewnątrz i czuć pustkę w środku.

Można dużo osiągać, a jednocześnie zupełnie nie mieć kontaktu ze sobą.

Dlatego coraz bardziej wierzę w to, że dobrostan zaczyna się nie wtedy, kiedy wszystko w naszym życiu jest idealne, ale wtedy, kiedy zaczynamy uważnie przyglądać się sobie.

Czego naprawdę potrzebuję?

Co mi służy?

Co mnie wzmacnia?

Co odbiera mi energię?

Czego mam za dużo?

Czego jest w moim życiu za mało?

I przede wszystkim: czy ja w ogóle siebie słucham?

Dobrostan zaczyna się od codziennych wyborów

Czasami myślimy, że aby coś zmienić, potrzebujemy wielkiej rewolucji.

A ja coraz bardziej przekonuję się, że dobrostan powstaje z małych rzeczy.

Z tego, o której kładę się spać.

Czy daję swojemu ciału wystarczająco dużo odpoczynku.

Co jem i czym odżywiam swoje ciało.

Czy mam w ciągu dnia chwilę ciszy.

Czy pozwalam sobie zwolnić.

Czy wychodzę na spacer.

Czy znajduję czas na praktykę na macie.

Czy oddycham świadomie.

Czy potrafię zatrzymać się choć na kilka minut i po prostu być.

Dla mnie ogromne znaczenie ma właśnie ta codzienna uważność.

Poranna praktyka, oddech, cisza, gorąca woda, ruch, medytacja. Czasami kawa lub herbata wypita bez pośpiechu. Spacer. Kontakt z naturą. Chwila, w której nie muszę niczego robić i nikomu niczego udowadniać.

To nie są wielkie wydarzenia.

Z takich małych chwil składa się moje życie.

I właśnie z nich buduję swój dobrostan.

Czym karmisz swoje ciało?

To pytanie wydaje mi się niezwykle ważne.

Dobrostan zaczyna się również od tego, co dostarczamy swojemu organizmowi.

Z czasem coraz bardziej świadomie wybieram, co jem i jak traktuję swoje ciało. Zwracam uwagę na jakość jedzenia, na to, czego potrzebuję, ale również na to, jak się po nim czuję.

Nie chodzi mi o perfekcję.

Nie wierzę w życie podporządkowane zakazom i nakazom.

Chodzi o świadomość.

O pytanie: czy to, czym się karmię, rzeczywiście mnie odżywia?

I nie mam na myśli wyłącznie jedzenia.

Bo przecież karmimy się również tym, co oglądamy, czego słuchamy, jakie treści wpuszczamy do swojej głowy i jakimi ludźmi się otaczamy.

Możemy zjeść bardzo zdrowy posiłek, a później przez kilka godzin karmić umysł lękiem, porównywaniem się, negatywnymi informacjami czy cudzym życiem.

Dlatego dla mnie dobrostan obejmuje również higienę własnej uwagi.

Coraz bardziej świadomie wybieram, czym się otaczam.

Co oglądam.

Czego słucham.

Co czytam.

Z kim rozmawiam.

Jakie myśli pielęgnuję.

To, czemu regularnie daję swoją uwagę, zaczyna mieć wpływ na moje samopoczucie, sposób myślenia i postrzeganie świata.

Dobrostan to również sen i odpoczynek

Przez wiele lat można funkcjonować w przekonaniu, że odpoczynek jest czymś, na co trzeba sobie zasłużyć.

Najpierw wszystko zrobić.

Zająć się innymi.

Wypełnić obowiązki.

Odpowiedzieć na wiadomości.

Dopiero później można pomyśleć o sobie.

Dziś patrzę na to inaczej.

Odpoczynek nie jest nagrodą za produktywność.

Jest potrzebą człowieka.

Sen nie jest stratą czasu.

Jest jednym z fundamentów naszego funkcjonowania.

Jeśli jestem niewyspana, przeciążona i cały czas działam na wysokich obrotach, trudno mówić o prawdziwym dobrostanie.

Dlatego uczę się również sprawdzać, czy odpowiednio długo śpię i czy rzeczywiście pozwalam sobie na regenerację.

Nie tylko wtedy, kiedy już nie mam siły.

Dobrostan to relacja z własnymi myślami

To jeden z obszarów, który jest dla mnie szczególnie ważny.

Bo nie zawsze mam wpływ na to, co wydarza się wokół mnie.

Mam jednak wpływ na to, jak długo pozostaję w określonej myśli, jakie znaczenie jej nadaję i czym pozwalam karmić swój umysł.

Nie chodzi o udawanie, że wszystko jest dobrze.

Nie chodzi o pozytywne myślenie za wszelką cenę.

Nie chodzi o zakładanie różowych okularów.

Życie przynosi straty, rozczarowania, trudne doświadczenia i sytuacje, których nie możemy zmienić.

Dobrostan nie polega na tym, żeby tego nie czuć.

Wręcz przeciwnie.

Dla mnie oznacza zgodę na to, że również trudne emocje są częścią życia.

Złość.

Smutek.

Żal.

Strach.

Bezsilność.

One również mają swoje miejsce.

Ale dobrostan oznacza dla mnie uczenie się, jak przez te emocje przechodzić, zamiast pozwalać im przejąć całe moje życie.

To również umiejętność zatrzymania się i zapytania:

Czy to, co właśnie myślę, naprawdę mi służy?

Czy ta myśl jest faktem?

Czy jest tylko moją interpretacją?

Czy mogę spojrzeć na tę sytuację inaczej?

I czasami właśnie w tym miejscu zaczyna się zmiana.

Nie zmieniam wydarzenia.

Zmienia się moje podejście do niego.

Dobrostan to także relacje

Nie jesteśmy stworzeni do życia w całkowitym odosobnieniu.

Potrzebujemy bliskości, rozmowy, obecności, poczucia przynależności.

Ale relacje mogą być również źródłem ogromnego przeciążenia.

Dlatego budowanie dobrostanu to dla mnie także uczenie się, które relacje mnie wzmacniają, a które odbierają mi spokój.

To stawianie granic.

To mówienie „nie”, kiedy naprawdę chcę powiedzieć „nie”.

To rezygnowanie z potrzeby ciągłego zadowalania innych.

To zrozumienie, że dbanie o siebie nie jest egoizmem.

Przez długi czas możemy myśleć, że jesteśmy dobrzy dla innych wtedy, kiedy jesteśmy zawsze dostępni, pomocni i gotowi zrezygnować z siebie.

Dzisiaj wiem, że mogę kochać, wspierać i być blisko innych, nie opuszczając przy tym samej siebie.

A co z wewnętrznym spokojem?

Dla mnie dobrostan jest mocno związany z wewnętrznym spokojem.

Nie takim spokojem, w którym nic się nie dzieje.

Tylko takim, w którym nawet kiedy życie nie układa się dokładnie tak, jak chciałam, mam w sobie miejsce, do którego mogę wrócić.

Tym miejscem jest dla mnie oddech.

Medytacja.

Praktyka.

Cisza.

Kontakt z naturą.

Wdzięczność.

Świadoma obecność.

To właśnie dlatego tak ważna jest dla mnie praktyka na macie, joga, medytacja i praca z oddechem. Nie dlatego, że dzięki nim życie nagle staje się idealne.

Tylko dlatego, że dzięki nim uczę się wracać do siebie.

A przecież właśnie o to chodzi.

Nie o to, żeby nigdy nie wypaść z równowagi.

Tylko o to, żeby wiedzieć, jak do siebie wrócić.

Dobrostan nie jest stanem permanentnego szczęścia

To chyba jedna z najważniejszych rzeczy, które chciałabym powiedzieć.

Nie chcę żyć w przekonaniu, że jeśli jestem smutna, zmęczona albo mam gorszy dzień, to znaczy, że coś robię źle.

Dobrostan nie oznacza ciągłego uśmiechu.

Nie oznacza życia bez problemów.

Nie oznacza również tego, że zawsze mam energię i motywację.

Dla mnie dobrostan jest bardziej jak wewnętrzna baza.

Poczucie, że jestem po swojej stronie.

Że potrafię siebie usłyszeć.

Że zauważam, kiedy potrzebuję odpoczynku.

Że umiem powiedzieć „dość”.

Że potrafię zwolnić.

Że nie muszę cały czas być silna.

Że mogę przeżywać trudne emocje, a jednocześnie nie tracić kontaktu ze sobą.

Jak więc budować swój dobrostan?

Myślę, że warto zacząć od prostych pytań.

Jak się naprawdę czuję?

Nie jak powinnam się czuć.

Nie jak chciałabym się czuć.

Tylko jak naprawdę się czuję.

Czego potrzebuje dziś moje ciało?

Snu? Ruchu? Odpoczynku? Dobrego jedzenia? Ciszy?

Czym karmię swój umysł?

Jakie treści oglądam? Czego słucham? Jakie myśli powtarzam sobie każdego dnia?

Jakie relacje buduję?

Czy są w nich wzajemność, szacunek, bezpieczeństwo i przestrzeń na bycie sobą?

Czy potrafię odpoczywać bez poczucia winy?

Czy mam w swoim życiu miejsce na ciszę?

Czy umiem być ze sobą bez potrzeby ciągłego zajmowania czymś uwagi?

Czy moje codzienne wybory przybliżają mnie do życia, którego naprawdę chcę?

I jeszcze jedno pytanie, chyba najważniejsze:

Czy jestem dla siebie kimś, o kogo naprawdę dbam?

Dobrostan buduje się codziennie

Nie wierzę, że pewnego dnia osiągniemy jakiś magiczny poziom dobrostanu i już na zawsze tam zostaniemy.

Życie się zmienia.

My się zmieniamy.

Zmieniają się nasze potrzeby, relacje, możliwości, priorytety i wartości.

Dlatego dobrostan jest dla mnie procesem.

Codziennym powracaniem do siebie.

Czasami poprzez jogę.

Czasami poprzez medytację.

Czasami poprzez spacer i kontakt z naturą.

Czasami poprzez sen.

Czasami poprzez odpuszczenie czegoś, co kiedyś wydawało mi się bardzo ważne.

Czasami poprzez powiedzenie „nie”.

A czasami po prostu poprzez świadomy oddech i zatrzymanie się na kilka chwil.

Coraz bardziej rozumiem, że troska o siebie nie musi być spektakularna.

Nie musi wyglądać jak wielka zmiana życia.

Może wyglądać jak wcześniejsze pójście spać.

Jak wyłączenie telefonu.

Jak ugotowanie sobie dobrego posiłku.

Jak wyjście na spacer.

Jak kilka minut ciszy.

Jak zauważenie własnych emocji.

Jak odpuszczenie sobie tego, że dzisiaj nie jestem tak produktywna, jak planowałam.

Jak wybór tego, co naprawdę mi służy.

Dobrostan zaczyna się od siebie.

Dzisiaj nie chcę już budować swojego życia wyłącznie wokół tego, czego potrzebują inni.

Nie chcę czekać z odpoczynkiem do momentu, aż wszystko będzie zrobione.

Nie chcę odkładać siebie na później.

Bo wiem, że „później” może nigdy nie nadejść.

Chcę być uważna na siebie tu i teraz.

Chcę świadomie wybierać, co jem, czego słucham, co oglądam, o czym myślę, z kim spędzam czas i jak traktuję własne ciało.

Chcę pamiętać o śnie, oddechu, ruchu, ciszy i odpoczynku.

Chcę mieć przestrzeń na relacje, ale również na samotność.

Chcę pozwalać sobie na radość, ale nie uciekać od trudnych emocji.

Chcę być blisko siebie również wtedy, kiedy nie wszystko układa się tak, jak sobie wymarzyłam.

Dziś dobrostan rozumiem nie jako idealne życie.

Rozumiem go jako świadome życie.

Życie, w którym jestem obecna.

W którym słucham siebie.

W którym nieustannie uczę się rozpoznawać swoje potrzeby.

W którym nie próbuję już być wszystkim dla wszystkich, zapominając o sobie.

I może właśnie dlatego dobrostan nie jest dla mnie celem, który trzeba kiedyś osiągnąć.

Jest codzienną praktyką.

Sposobem bycia ze sobą.

Małymi decyzjami, które każdego dnia mówią:

„Jesteś ważna. Zadbaj o siebie. Wróć do siebie.”

I może warto dziś zatrzymać się na chwilę i zadać sobie jedno pytanie:

Jak wyglądałoby moje życie, gdybym naprawdę zaczęła traktować swój dobrostan jako coś ważnego, a nie jako coś, na co znajdę czas dopiero wtedy, kiedy zadbam już o wszystko i wszystkich?

OLA SIĘ ŚMIEJE...dba o swój dobry stan.

A może zamiast więcej, potrzebujesz mniej?

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Mam ostatnio coraz częściej takie poczucie, że żyjemy w świecie, który nieustannie mówi nam: więcej.

Więcej osiągaj.

Więcej ćwicz.

Bądź szczuplejsza.

Bądź bardziej produktywna.

Więcej zarabiaj.

Więcej podróżuj.

Rozwijaj się.

Pracuj nad sobą.

Wykorzystuj swój potencjał.

I jeszcze trochę „dowieź”.

Z każdej strony docierają do nas komunikaty, że możemy być lepsi, szybsi, sprawniejsi, bardziej efektywni. Powinniśmy jeszcze coś zrobić, poprawić, osiągnąć albo zmienić.

I nawet kiedy odpoczywamy, czasami robimy to… produktywnie.

Medytujemy, żeby lepiej funkcjonować.

Ćwiczymy, żeby mieć lepsze ciało.

Czytamy, żeby więcej wiedzieć.

Rozwijamy się, żeby stać się lepszą wersją siebie.

Nawet troska o siebie potrafi zamienić się w kolejne zadanie do wykonania.

Kolejna aplikacja.

Kolejny plan.

Kolejna dieta.

Kolejne wyzwanie.

Kolejny cel.

A ja coraz częściej zastanawiam się, czy naprawdę potrzebujemy tego wszystkiego.

Czy naprawdę nasze życie stanie się lepsze, jeśli dołożymy do niego jeszcze jedną rzecz?

Czy może właśnie nadszedł czas, żeby zacząć coś odejmować?

Przez wiele lat uczono nas, że rozwój oznacza dodawanie.

Dodaj nowe umiejętności.

Dodaj doświadczenia.

Dodaj sukcesy.

Dodaj aktywność fizyczną.

Dodaj kolejne cele.

Tymczasem może prawdziwa zmiana czasami zaczyna się zupełnie inaczej.

Od zatrzymania.

Od rezygnacji z tego, co już nam nie służy.

Od odłożenia czegoś, co przez lata było dla nas ważne, ale dziś stało się ciężarem.

Od powiedzenia: nie muszę.

Bo nie wszystko, co możemy zrobić, musimy robić.

Nie każda okazja musi zostać wykorzystana.

Nie każde zaproszenie musimy przyjąć.

Nie każdy cel musi być naszym celem.

Nie każdą rzecz musimy poprawiać.

Nie każdą chwilę musimy wypełniać.

I chyba właśnie z tym mamy największy problem.

Z pustą przestrzenią.

Z ciszą.

Z nicnierobieniem.

Z chwilą, w której nie osiągamy, nie planujemy i nie pracujemy nad sobą.

A przecież to właśnie wtedy może pojawić się coś niezwykle ważnego.

My sami.

Mam wrażenie, że bardzo łatwo jest zgubić siebie w codziennym pośpiechu.

W pełnym kalendarzu.

W powiadomieniach.

W ekranie telefonu.

W kolejnych obowiązkach.

W nieustannym poczuciu, że jeszcze coś powinniśmy zrobić.

Czasami nawet nie zauważamy, że jesteśmy zmęczeni, bo nauczyliśmy się funkcjonować mimo zmęczenia.

Nie pytamy już siebie: „Jak się mam?”.

Pytamy: „Co jeszcze dzisiaj muszę zrobić?”.

A może warto odwrócić to pytanie.

Zamiast: „Co jeszcze mogę zrobić?”

zapytać:

„Czego naprawdę teraz potrzebuję?”

Może potrzebuję snu.

Może ciszy.

Może spaceru bez liczenia kroków.

Może obiadu ugotowanego powoli, bez patrzenia na zegarek.

Może rozmowy z kimś bliskim.

Może dnia bez telefonu.

A może po prostu potrzebuję niczego nie robić.

I pozwolić sobie na to bez poczucia winy.

Coraz bardziej wierzę, że troska o siebie nie zawsze polega na tym, żeby coś do siebie dodać.

Czasami troska o siebie polega na odejmowaniu.

Odejmowaniu presji, że muszę być lepsza.

Odejmowaniu obowiązków, które nie są naprawdę moje.

Odejmowaniu relacji, które mnie wyczerpują.

Odejmowaniu ekranów, które zabierają mi uwagę.

Odejmowaniu porównań z innymi.

Odejmowaniu życia według cudzych standardów.

Odejmowaniu tego nieustannego przekonania, że jeszcze nie jestem wystarczająca.

Bo może jestem.

Może Ty też jesteś.

Może nie musimy cały czas stawać się kimś innym.

Może możemy po prostu coraz bardziej wracać do siebie.

Dzisiaj coraz bardziej podoba mi się myśl, że życie nie zawsze potrzebuje kolejnego planu.

Czasami potrzebuje przestrzeni.

Przestrzeni, w której możemy usłyszeć własne myśli.

Przestrzeni, w której możemy poczuć swoje ciało.

Przestrzeni, w której możemy zauważyć, czego naprawdę chcemy, a czego już nie.

Bo kiedy cały czas jesteśmy zajęci, bardzo łatwo pomylić własne pragnienia z oczekiwaniami świata.

Myślimy, że chcemy więcej pieniędzy, choć tak naprawdę chcemy poczuć bezpieczeństwo.

Myślimy, że potrzebujemy kolejnego sukcesu, choć tak naprawdę potrzebujemy uznania.

Myślimy, że musimy zmienić swoje ciało, choć tak naprawdę potrzebujemy zaakceptować siebie.

Myślimy, że powinniśmy jeszcze bardziej się rozwijać, choć być może najbardziej potrzebujemy odpocząć.

I może właśnie dlatego warto czasami się zatrzymać.

Nie po to, żeby zrezygnować z życia.

Ale po to, żeby sprawdzić, czy życie, które prowadzimy, naprawdę jest nasze.

Być może nie potrzebujemy więcej.

Być może potrzebujemy mniej.

Mniej hałasu.

Mniej pośpiechu.

Mniej „muszę”.

Mniej porównywania się.

Mniej udowadniania.

Mniej ciągłego poprawiania siebie.

A więcej oddechu.

Więcej ciszy.

Więcej uważności.

Więcej zwyczajnego bycia.

Więcej czasu spędzonego naprawdę ze sobą i z tymi, którzy są dla nas ważni.

Więcej życia, które nie jest kolejnym projektem do zrealizowania.

Bo przecież nie jesteśmy projektem, który trzeba nieustannie ulepszać.

Jesteśmy człowiekiem.

I może właśnie dlatego czasami największym aktem troski o siebie jest powiedzieć:

„Dzisiaj już wystarczy”.

Odłożyć telefon.

Zamknąć laptopa.

Wyjść na spacer.

Położyć się wcześniej spać.

Usiąść w ciszy.

Wziąć głęboki oddech.

I przez chwilę niczego od siebie nie chcieć.

Nie osiągać.

Nie poprawiać.

Nie udowadniać.

Po prostu być.

Może właśnie w tej prostocie, w tej ciszy i w tej przestrzeni, którą robimy wokół siebie, zaczynamy na nowo słyszeć własny głos.

I może wtedy odkrywamy, że to, czego tak długo szukaliśmy, wcale nie było gdzieś przed nami. Było w nas.

Tylko potrzebowaliśmy odjąć trochę tego, co zagłuszało nasz własny głos.

Może więc zamiast pytać siebie: „Co jeszcze mogę dołożyć do swojego życia?”, warto dziś zapytać: „Co mogę z niego odjąć, żeby zrobić więcej miejsca na siebie?”

Bo być może nie potrzebujemy więcej.

Być może potrzebujemy po prostu wrócić do siebie. 

OLA SIĘ ŚMIEJE...zostwia Ciebie z tymi słowami, a Ty mozesz decydować, czy chcesz nadal dokładać, czy może chcesz juz coś odjąć. 

Kim jesteś kiedy przestajesz patrzeć na siebie oczami innych?

 Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 

Dzisiaj chcę poruszyć temat, który jest mi bardzo bliski.

Temat tego, jak łatwo możemy oddać innym ludziom władzę nad sobą, nad swoim samopoczuciem, poczuciem własnej wartości, a czasem nawet nad swoim życiem.

Wystarczy jedno zdanie, jedna opinia, czyjaś ocena albo krytyka, żebyśmy zaczęli zastanawiać się, czy rzeczywiście jesteśmy tacy, jak ktoś nas widzi.
A przecież to, co inni o nas myślą, nie jest prawdą o nas.

Ludzie mogą mieć na nasz temat swoje zdanie. Mogą coś o nas usłyszeć, czegoś się domyślać, coś sobie wyobrażać. Mogą patrzeć na nas przez pryzmat własnych doświadczeń, przekonań i tego, co sami przeżyli. Ich wyobrażenie o nas jest tylko ich spojrzeniem.
Nie definiuje tego, kim naprawdę jesteśmy.
Tylko my znamy swoją drogę.
Wiemy, przez co przeszliśmy, jakie doświadczenia nas ukształtowały i ile razy musieliśmy zaczynać od nowa. Wiemy, ile pracy wykonaliśmy nad sobą i jak wiele w nas się zmieniło.

Dlatego warto nauczyć się oddzielać to, co naprawdę wiemy o sobie, od tego, co inni o nas myślą.
Nie zawsze będzie łatwo. 

Jesteśmy przecież ludźmi i naturalne jest to, że chcemy być akceptowani, lubiani i rozumiani. Czasami jednak tak bardzo skupiamy się na tym, jak widzą nas inni, że zaczynamy gubić własny głos.
Zaczynamy zastanawiać się, czy dokonujemy właściwych wyborów. Czy ktoś je zaakceptuje. Czy ktoś nas zrozumie. Czy nie zostaniemy ocenieni.
Przecież nie musimy żyć według cudzych oczekiwań.
Nie musimy być tacy, jakimi chcą nas widzieć inni. Nie musimy nikomu udowadniać swojej wartości. Nie musimy też tłumaczyć każdej swojej decyzji.

Mamy prawo się zmieniać. 

Mamy prawo wybierać inaczej niż kiedyś. Mamy prawo zaczynać od nowa i iść własną drogą, nawet jeśli nie wszyscy ją rozumieją.

Myślę, że nasze PRAWDZIWE życie zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy szukać siebie w oczach innych i zaczynamy słuchać własnego serca.

Kiedy coraz lepiej poznajemy siebie. 

Kiedy potrafimy zatrzymać się i zapytać: czego ja naprawdę chcę? 

Co jest dobre dla mnie? 

Jak chcę żyć?
To nie znaczy, że przestajemy słuchać innych. Możemy przyjmować rady, wysłuchać opinii i być otwarci na konstruktywną krytykę. Jednak ostatecznie to my decydujemy, co z tym zrobimy.

Bo nasze życie jest nasze.

Nie każdy musi nas rozumieć. Nie każdy musi się z nami zgadzać. Nie każdy musi widzieć w nas to, co sami w sobie dostrzegamy.

Najważniejsze, abyśmy sami byli w zgodzie ze sobą.

Im bardziej poznajemy siebie, tym mniej potrzebujemy, aby inni mówili nam, kim jesteśmy.
I chyba właśnie wtedy zaczynamy odzyskiwać swoją wewnętrzną wolność.
Przestajemy oglądać się na to, co ktoś pomyśli. Przestajemy żyć po to, aby spełniać cudze oczekiwania. 

Zaczynamy żyć bardziej świadomie i prawdziwie.

Dlatego nie oddawaj innym władzy nad tym, jak postrzegasz siebie.

Nie pozwól, aby cudze słowa odebrały Ci wiarę w siebie.

Wracaj do siebie. Słuchaj swojego wnętrza. Ufaj swojej drodze.

Tylko Ty wiesz, ile kosztowało Cię dojście do miejsca, w którym jesteś dzisiaj.

OLA SIĘ ŚMIEJE...ufa swojej drodze.

Nie odkładam życia na później

 Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 🤍

Stojąc nad morzem, czując lekki wiatr na twarzy i wsłuchując się w szum fal, pomyślałam o tym, jak cenne jest życie. Jak łatwo zapominamy, że największym darem nie są rzeczy, które posiadamy, ale kolejny dzień, który możemy przeżyć.

Tak często żyjemy, jakbyśmy mieli nieskończenie wiele czasu. 

Odkładamy rozmowy, marzenia, odpoczynek, czułe słowa i gesty na „kiedyś”. 

Mówimy sobie: „zadzwonię później”, „spotkamy się za tydzień”, „jeszcze będzie czas”. A przecież nikt z nas nie wie, ile tych „jutr” jeszcze przed nami.

Ta świadomość nie wywołuje we mnie lęku. Wręcz przeciwnie. Sprawia, że jeszcze bardziej chcę żyć świadomie i naprawdę.
Coraz bardziej doceniam zwyczajne dni.
Takie, w których pozornie nie dzieje się nic wyjątkowego. 

Poranną kawę. 

Szum morza. 

Lekki wiatr na twarzy. 

Spokojny spacer. 

Śmiech bliskiej osoby. 

Wspólny posiłek. 

Chwilę ciszy. 

Zachód słońca. 

To właśnie z takich momentów składa się nasze życie.

Doceniam każde „dzień dobry” i każde „dobranoc”, które mogę powiedzieć moim dzieciom oraz ważnym dla mnie osobom. Doceniam wspólne rozmowy, uściski, wiadomości z prostym pytaniem: „Jak się czujesz?” i zwykłą obecność.

Wiem, że to nie są drobiazgi.
To są chwile, które pewnego dnia stają się najcenniejszymi wspomnieniami.
Z wiekiem coraz bardziej rozumiem, że ludzie nie są z nami na zawsze. Dlatego warto mówić, że kochamy.
Warto dziękować.
Warto wybaczać.
Warto znajdować czas dla tych, którzy są dla nas ważni. Nie wtedy, gdy wszystko inne będzie już zrobione, ale właśnie teraz.

Miłość nie potrzebuje specjalnej okazji.
Podobnie jak wdzięczność.

Uczę się także być łagodniejsza dla samej siebie. Odpoczywać bez wyrzutów sumienia. Słuchać swojego serca. Doceniać siebie, zamiast nieustannie wymagać od siebie więcej. Przytulać siebie,  nie tylko dosłownie, ale również dobrym słowem, wyrozumiałością i akceptacją.

Dziś wiem, że życie nie składa się z wielkich wydarzeń. Ono tworzy się każdego dnia. W małych chwilach, które zbyt łatwo uznajemy za oczywiste.

Dlatego nie chcę odkładać życia na później.
Chcę cieszyć się tym, co jest.
Kochać ludzi, póki mogę ich przytulić.
Mówić im, jak wiele dla mnie znaczą.
Znajdować czas na odpoczynek.
Słuchać swojego serca.
Śmiać się.
Wzruszać.
Być obecna.
Bo nikt z nas nie ma obiecanego jutra.
Mamy tylko tę chwilę.
I być może właśnie dlatego warto przeżyć ją najpiękniej, jak potrafimy.

OLA SIĘ ŚMIEJE... zostawia Ciebie z pytaniem
Czy naprawdę doceniasz i pielęgnujesz czas spędzony z bliskimi? Czy mówisz im wystarczająco często, jak bardzo są dla Ciebie ważni?

Twoja historia jeszcze się nie skończyła

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Nie wiem, w jakim miejscu swojego życia jesteś dzisiaj.

Może właśnie czujesz, że przegrałaś. Może patrzysz na swoje życie i widzisz przede wszystkim błędy, straty, niespełnione marzenia albo kolejne rozczarowania. Być może mówisz o sobie:
„Już za późno”,
„Nic mi się nie udało”,
„Przegrałam”.

A ja chcę Ci powiedzieć coś zupełnie innego.
Każdy człowiek jest ważny.
Ty jesteś ważna.
Nie dlatego, że osiągnęłaś sukces. Nie dlatego, że masz dużo pieniędzy, idealny związek czy życie, które z zewnątrz wygląda perfekcyjnie.

Jesteś ważna dlatego, że istniejesz.
Jesteś niepowtarzalną cząstką tego świata i nikt nigdy nie będzie taki jak Ty.

Nasze życie nie jest zdeterminowane przez przeszłość. To nie wydarzenia definiują człowieka, lecz znaczenie, jakie im nadaje. Zawsze mamy wpływ na to, jaki będzie nasz kolejny krok. Nie zmienimy tego, co było, ale możemy zdecydować, kim chcemy być od dziś.
To może być trudne do przyjęcia,  wiem o tym ze swojego doświadczenia.

Może właśnie teraz warto zatrzymać się na chwilę i zadać sobie kilka prostych pytań.
Czego naprawdę chcę?
Jak chcę przeżyć resztę swojego życia?
Co sprawia, że moje serce się uśmiecha?
Co mnie karmi? Co daje mi spokój? Co sprawia, że czuję, że żyję naprawdę?

To właśnie od takich pytań często zaczyna się nowa droga.
Każdy z nas ma szansę na dobre życie. Nie musi ono być bogate w rzeczy, które można kupić.

Prawdziwe bogactwo nosimy w sobie, w sposobie, w jaki kochamy, okazujemy dobro, przeżywamy wdzięczność, odnajdujemy sens i uczymy się cieszyć z małych chwil.

Szczęście nie zawsze przychodzi samo. W dużej mierze TWORZYMY JE swoimi codziennymi wyborami.
Wybierając wdzięczność zamiast ciągłego narzekania.
Wybierając nadzieję zamiast rezygnacji. Wybierając odwagę, nawet wtedy, gdy bardzo się boimy.


Oczywiście nie każdy dzień jest dobry. I nie każdy dzień musi taki być. Są chwile, kiedy boli. Kiedy płaczemy. Kiedy nie mamy siły wstać z łóżka. To także jest część życia.
Jednak nawet wtedy możemy podjąć decyzję, że nie przestaniemy iść. Nawet jeśli dziś będzie to tylko jeden mały krok.

Ja również mam za sobą doświadczenia, które mnie bolały. Rozwód.  Zakończona relacja.
Straty.
Rozczarowania.
Łzy.

Dzisiaj jednak nie patrzę na nie jak na porażki.
Widzę w nich lekcje.
To właśnie one nauczyły mnie, czego naprawdę chcę. Pokazały mi również, na co już nigdy więcej nie chcę się godzić.
Dzięki nim lepiej znam siebie. Widzę swoją drogę wyraźniej i idę nią z większym spokojem.

Wierzę, że życie nie dzieje się przeciwko nam. Czasem dzieje się dla nas, choć zrozumienie tego przychodzi dopiero po czasie.
Wierzę też, że Wszechświat nieustannie wysyła nam znaki. Delikatnie prowadzi, podpowiada, zaprasza do zmiany. A kiedy uparcie ich nie dostrzegamy, czasem burzy to, co już nam nie służy. Nie po to, by nas ukarać, ale po to, by zrobić miejsce na nowe i pomóc nam odnaleźć siebie.

Jeśli dzisiaj jest Ci bardzo trudno… jeśli nie masz jeszcze siły wstać… nie spiesz się.
Daj sobie czas.
Oddychaj.
Przetrwaj ten dzień.
A jutro spróbuj zrobić jeden mały krok w swoją stronę.
Bo wierzę, że jeszcze wiele pięknych chwil jest przed Tobą.
I wierzę również w Ciebie.
Bo jesteś ważna.
Bo jesteś cudem.
Bo jesteś częścią Wszechświata.
I Twoja historia wciąż się pisze.

OLA SIĘ ŚMIEJE... przytula Ciebie

Jesteś ważna. 🤍

Idę swoją drogą

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 

Dziś chcę zaprosić Cię do zatrzymania się na chwilę.

Do spojrzenia nie na świat wokół, ale do własnego wnętrza.

Żyjemy w rzeczywistości, w której niemal nieustannie jesteśmy bombardowani opiniami. Każdy wie, jak powinniśmy żyć, co wybierać, jak wyglądać, co myśleć i co będzie dla nas najlepsze. Słuchamy ekspertów, znajomych, rodziny, mediów społecznościowych. Szukamy odpowiedzi wszędzie.

Rzadko zadajemy pytanie najważniejszej osobie. Samym sobie.

Im jestem starsza, tym mniej szukam odpowiedzi na zewnątrz.

Coraz częściej odnajduję je w sobie.

W ciszy.

W medytacji.

W oddechu.

W praktyce jogi.

W kontakcie z naturą.

W szumie morza.

W bosych stopach zanurzonych w piasku.

Tam, gdzie milknie świat, a zaczyna mówić serce. 

Przez wiele lat również szukałam potwierdzenia, że idę właściwą drogą.

Pytałam. Analizowałam. Zastanawiałam się, co powiedzą inni. Czy zrozumieją moje decyzje. Czy je zaakceptują.

Dziś wiem, że kiedy oddajemy innym prawo do decydowania o naszym życiu, bardzo łatwo zgubić siebie.

Bo nikt nie przeżyje naszego życia za nas.

Nikt nie czuje tego, co czujemy.

Nikt nie słyszy naszego wewnętrznego głosu.

Nikt nie zna naszych marzeń, tęsknot i lęków tak dobrze jak my sami.

Dlatego coraz częściej zamiast pytać świat, siadam w ciszy.

Zamykam oczy.

Oddycham.

Medytuję.

I czekam.

Nie dlatego, że odpowiedzi przychodzą od razu. Czasem potrzebują czasu. Czasem pojawiają się po kilku dniach, a czasem dopiero po wielu tygodniach.

Ale przychodzą.

Nie jako głośny komunikat.

Raczej jako spokojna pewność.

Jako uczucie, że właśnie tędy prowadzi moja droga.

Wierzę, że każdy z nas nosi w sobie niezwykłą wewnętrzną mądrość.

Możesz nazwać ją intuicją.

Możesz nazwać ją duszą.

Możesz nazwać ją wewnętrznym przewodnikiem.

Nazwa nie ma znaczenia.

Znaczenie ma to, czy dajesz sobie przestrzeń, by ją usłyszeć.

Bo ten głos jest bardzo delikatny.

Nie przebije się przez nieustanny hałas, pośpiech i ciągłe sprawdzanie, co robią inni.

Usłyszysz go dopiero wtedy, gdy zwolnisz.

Kiedy pobędziesz sam ze sobą.

Kiedy odłożysz telefon.

Kiedy wyjdziesz do lasu.

Na plażę.

Na łąkę.

Kiedy usiądziesz do medytacji.

Kiedy pozwolisz sobie po prostu być.

To właśnie natura wielokrotnie przypomina mi, że nie muszę niczego udowadniać.

Morze nie porównuje swoich fal.

Drzewa nie zastanawiają się, czy są wystarczająco piękne.

Słońce nie pyta nikogo o zgodę, by każdego ranka wschodzić.

One po prostu są.

I my również mamy do tego prawo.

Stawanie po swojej stronie nie jest egoizmem.

To akt głębokiej miłości do siebie.

To powiedzenie sobie: „Ufam sobie.”

To odwaga, by wybierać zgodnie z własnym sercem, nawet jeśli inni tego nie rozumieją.

To zgoda na to, że nie każdy będzie szedł z nami tą samą drogą.

To patrzenie w swoją stronę zamiast ciągłego porównywania się z innymi.

To życie w zgodzie ze swoimi wartościami.

To wolność.

Nie taka, którą daje świat.

Ale taka, która rodzi się wewnątrz.

Za każdym razem, gdy wybieram ciszę, medytację, praktykę jogi czy spacer brzegiem morza, wracam do siebie.

A kiedy wracam do siebie, wracam do spokoju.

Do zaufania.

Do prawdy.

I wiem, że właśnie tam znajdują się odpowiedzi, których przez tyle lat szukałam na zewnątrz.

OLA SIĘ ŚMIEJE...zostawia Ci jedno pytanie.

Czy naprawdę słuchasz siebie… czy bardziej głosów, które płyną z zewnątrz?

Zatrzymaj się na chwilę.

Być może odpowiedź już od dawna czeka w Tobie. 🤍

Morze pomaga mi wracać do siebie. O moim miejscu mocy i najpiękniejszej terapii naturą.

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Cieszę się, że jesteś tutaj.

Dziś chcę zaprosić Cię do miejsca, które od lat jest dla mnie czymś znacznie więcej niż tylko kawałkiem piasku i morza. To miejsce, do którego wracam nie dlatego, że muszę, ale dlatego, że moje serce zawsze prowadzi mnie właśnie tam.

Są miejsca, które karmią ciało. I są takie, które karmią duszę.

Wierzę, że każdy z nas ma swoje miejsce mocy. Przestrzeń, w której łatwiej oddychać, łatwiej poczuć siebie i przypomnieć sobie, co naprawdę jest ważne. Dla jednych będą to góry, dla innych las, jezioro czy ukochany ogród.
Ja kocham swój dom. To mój azyl, miejsce bezpieczeństwa, ciszy i codziennych rytuałów. To tam piję poranną matchę, medytuję, praktykuję wdzięczność i odpoczywam po intensywnym dniu.
Ale jest jeszcze jedno miejsce, które ma dla mnie wyjątkową moc... PLAŻA
Morze od zawsze jest moim naturalnym terapeutą.

Przychodzę tam wtedy, gdy jestem szczęśliwa, aby celebrować życie. Zachwycać się zachodem słońca, śmiać się do wiatru i chłonąć każdą chwilę. Ale przychodzę tam również wtedy, gdy jest mi trudno. Gdy czuję zmęczenie, napięcie albo natłok myśli.
Morze niczego ode mnie nie oczekuje.
Nie ocenia.
Nie daje rad.
Ono po prostu jest.
I właśnie w tej prostocie kryje się jego niezwykła siła.

Wystarczy kilka minut, by oddech stawał się spokojniejszy, serce zwalniało swój rytm, a głowa robiła się lżejsza. Szum fal zagłusza to, czego nie potrafią uciszyć słowa. Wiatr rozwiewa myśli, które nosiłam zbyt długo, a ogrom horyzontu przypomina mi, że wszystko jest większe niż moje chwilowe troski.

Na plaży moje ciało naprawdę odpoczywa.
Praktykuję jogę.
Ćwiczę.
Spaceruję boso po piasku. Czuję pod stopami ziemię, która mnie uziemia.
Czuję wiatr na skórze, słońce na twarzy i chłód morskiej wody, który budzi każdą komórkę mojego ciała.
To nie jest tylko ruch.
To spotkanie ze sobą.
Każdy krok po piasku przypomina mi, że jestem tu i teraz...życie dzieje się właśnie w tej chwili. Nie w przeszłości ani w przyszłości.

Coraz częściej myślę, że kontakt z naturą jest jedną z najpiękniejszych form terapii, jakie otrzymaliśmy za darmo.
Nie trzeba niczego kupować. Nie trzeba się spieszyć. Wystarczy wyjść na zewnątrz.
Zdjąć buty. Wziąć głęboki oddech. Pozwolić sobie poczuć ziemię pod stopami i usłyszeć własne serce.

Natura niczego nie wymusza.
Nie mówi, kim powinieneś być.
Nie stawia oczekiwań.
Nie porównuje.
Ona po prostu jest. I swoim spokojem przypomina nam, że my również możemy po prostu być.
Dla mnie MORZE jest medytacją.
Jest modlitwą bez słów.
Jest przestrzenią, w której odzyskuję kontakt z własnym wnętrzem. To tam najłatwiej słyszę swoją intuicję. Tam rodzą się nowe pomysły, wraca kreatywność i wewnętrzny spokój.

Za każdym razem wracam z plaży trochę inna.
Lżejsza.
Spokojniejsza.
Bardziej obecna.
Mam wrażenie, jakby morze zabierało ode mnie wszystko to, czego już nie potrzebuję...napięcie, zmęczenie, lęki i nadmiar myśli,  a zostawiało ciszę, wdzięczność i nowe siły.

Dlatego tak często wracam nad wodę.
Nie uciekam od życia.
Wręcz przeciwnie.
Idę tam po to, żeby wrócić do niego jeszcze pełniej. Z otwartym sercem, spokojnym umysłem i głębokim przekonaniem, że najpiękniejsza terapia często czeka na nas w najprostszych rzeczach.

OLA SIĘ ŚMIEJE...ma swoje miejsce mocy.

Luksus

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Wczoraj podczas spaceru nad morzem zatrzymałam się na chwilę, obserwując małą dziewczynkę bawiącą się na plaży. Biegała boso po piasku, śmiała się, zbierała muszelki i z ogromnym zaangażowaniem odkrywała swój mały świat.

Patrzyłam na nią i pomyślałam, że dzieci posiadają coś, czego wielu z nas z biegiem lat zaczyna szukać na nowo.
Lekkość.
Naturalność.
Umiejętność bycia tu i teraz.

Dziecko nie zastanawia się, czy jest wystarczająco dobre. Nie porównuje swojego życia do życia innych. Nie buduje swojej wartości na podstawie tego, co posiada. Nie martwi się, jak jest oceniane. Po prostu doświadcza życia takim, jakie jest.

Z wiekiem często tracimy tę umiejętność.
Zaczynamy wierzyć, że musimy na coś zasłużyć. Że musimy być lepsi, bardziej skuteczni, bardziej produktywni, bardziej wyjątkowi. Wpadamy w niekończący się wyścig, w którym zawsze jest kolejny cel do osiągnięcia, kolejny sukces do zdobycia i kolejny poziom do przekroczenia.
Coraz częściej porównujemy się do innych ludzi, nie zdając sobie sprawy, że porównujemy własne wnętrze do czyjejś zewnętrznej prezentacji.

A przecież życie nie jest konkursem.

Nie jesteśmy tutaj po to, aby udowadniać swoją wartość.
Jesteśmy tutaj po to, aby żyć.
Kiedy stałam na plaży i patrzyłam na morze, przyszła do mnie jeszcze jedna refleksja.

W codziennym życiu często definiujemy siebie przez role, które pełnimy. Jesteśmy pracownikami, przedsiębiorcami, rodzicami, partnerami. Przedstawiamy się poprzez zawód, osiągnięcia, doświadczenie czy status społeczny.
Jednak na plaży wszystko to na chwilę znika.
Nie widać stanowisk. Nie widać marek. Nie widać drogich zegarków, złotych łańcuszków ani symboli statusu.
Stoimy boso na tym samym piasku.
Patrzymy na ten sam horyzont.
Słuchamy tego samego szumu fal.
I wtedy łatwiej dostrzec coś, o czym na co dzień zapominamy, że pod wszystkimi etykietami jesteśmy po prostu ludźmi.
Każdy z nas doświadcza radości i smutku. Każdy czegoś się boi. Każdy czegoś pragnie. Każdy chce być kochany, akceptowany i zauważony.

To właśnie dlatego coraz bardziej wierzę, że prawdziwa wartość człowieka nie wynika z tego, co posiada, ale z tego, kim jest.

Dla mnie luksus nie oznacza już rzeczy.
Luksusem jest spokojny poranek.
Rozmowa z bliską osobą.
Spacer bez pośpiechu.
Zdrowe ciało.
Spokojny umysł.
Możliwość życia w zgodzie ze sobą.
Luksusem jest autentyczność w świecie pełnym pozorów.
Luksusem jest odwaga, by być sobą, nawet jeśli nie spełniamy wszystkich oczekiwań otoczenia.

Im jestem starsza, tym bardziej rozumiem, że najpiękniejsze chwile mojego życia nie były związane z rzeczami, które kupiłam, ale z emocjami, które przeżyłam.
Zachód słońca oglądany z bliskimi.
Śmiech, który pojawia się niespodziewanie. Przytulenie.
Poczucie spokoju.
Wdzięczność za zwyczajny dzień.
To są momenty, które zostają z nami na zawsze.

Może właśnie dlatego dzieci tak często przypominają nam o tym, co naprawdę ważne.
Pokazują nam, że można zachwycać się drobiazgami. Że można cieszyć się chwilą bez myślenia o tym, co będzie jutro. Że można być szczęśliwym nie dlatego, że ma się wszystko, ale dlatego, że potrafi się dostrzec piękno w tym, co już jest.

I może nie chodzi o to, aby znów stać się dzieckiem.
Może chodzi o to, aby nie zgubić w sobie tej części, która ufa, czuje, zachwyca się i potrafi być obecna.
Bo najcenniejsze rzeczy w życiu nie mają metek, marek ani ceny.
Są obecnością.
Są miłością.
Są spokojem.
Są chwilami, których nie da się kupić, ale które nadają życiu prawdziwą wartość. 

OLA SIĘ ŚMIEJE... zadaje sobie pytanie...może największą mądrością jest zachować w sobie serce dziecka i świadomość dorosłego? 

Najważniejszą osobę w swoim życiu widzisz codziennie w lustrze

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Dziś chcę podzielić się refleksją, która dojrzewała we mnie przez jakiś czas.
To coś, co wydaje się oczywiste, a jednak często odkrywamy tę prawdę dopiero po wielu doświadczeniach, wzlotach i upadkach.

"Najważniejszą dla siebie osobę widzę codziennie w lustrze".

Nie zawsze tak było. Przez długi czas skupiałam swoją uwagę na innych. 

Wspierałam, pomagałam, troszczyłam się, dawałam swoją energię i czas. Cieszyło mnie, gdy mogłam być dla kogoś wsparciem, kiedy mogłam wysłuchać, doradzić czy po prostu być obok.
Z czasem jednak zaczęłam rozumieć, że równie ważne jest skierowanie tej samej troski do samej siebie.
Dziś wiem, że w najtrudniejszych momentach życia to właśnie ja jestem ze sobą każdego dnia. To ja słyszę swoje myśli, czuję swoje emocje i przeżywam wszystkie doświadczenia. To ze sobą spędzam każdą chwilę swojego życia. Dlatego jakość relacji, którą buduję z samą sobą, ma ogromny wpływ na moje samopoczucie, zdrowie i codzienne wybory.

Wiele nauczyła mnie psychologia. Dzięki niej zrozumiałam, czym jest samowspółczucie i jak ważne jest traktowanie siebie z taką samą życzliwością, jaką obdarzamy bliskich. Nauczyłam się, że emocje nie są przeszkodą ani słabością. Są informacją. Są drogowskazem, który pokazuje, czego potrzebuję, co jest dla mnie ważne i gdzie powinnam skierować swoją uwagę.
Zrozumiałam również, jak ważne jest stawianie zdrowych granic. Przestałam postrzegać je jako mur oddzielający mnie od innych ludzi. Dziś widzę w nich wyraz szacunku do siebie, swoich wartości i swojej energii. Nauczyłam się także akceptować siebie bardziej taką, jaka jestem,  ze swoimi mocnymi stronami, ale również z niedoskonałościami i obszarami, które wciąż się rozwijają.

Ogromny wpływ miał na mnie również rozwój osobisty. To on pokazał mi, że stawianie swoich potrzeb na pierwszym miejscu nie jest egoizmem. Jest odpowiedzialnością za własne życie.
Nauczył mnie dokonywać bardziej świadomych wyborów, przestać szukać swojej wartości w opiniach innych ludzi i zaufać własnej drodze.
Z biegiem lat coraz bardziej rozumiem, że szczęście nie przychodzi z zewnątrz. Nie zależy od aprobaty innych, liczby osiągnięć czy spełniania cudzych oczekiwań. Rodzi się wewnątrz nas, kiedy żyjemy w zgodzie ze sobą.

Szczególne miejsce na tej drodze zajmuje dla mnie rozwój duchowy oraz praktyka jogi kundalini. To właśnie one nauczyły mnie zatrzymywać się w świecie, który nieustannie zachęca do pośpiechu. Nauczyły mnie słuchać siebie głębiej i ufać temu, co podpowiada mi intuicja.

Praktyka medytacji i jogi pomogła mi odkryć, że wiele odpowiedzi, których szukamy na zewnątrz, już istnieje w nas samych.
Potrzebujemy jedynie chwili ciszy, aby je usłyszeć.
Joga kundalini nauczyła mnie również większej uważności i obecności. Pokazała, że nie wszystko wymaga natychmiastowego działania. Czasem największą mądrością jest zatrzymanie się, odpoczynek i pozwolenie sobie na regenerację. Czasem siłą nie jest walka, lecz akceptacja. Nie kontrola, lecz zaufanie do procesu życia.

Im jestem starsza, tym bardziej rozumiem, że miłość do siebie nie oznacza bycia idealną. Nie oznacza ciągłego rozwoju, naprawiania siebie czy dążenia do perfekcji.
Miłość do siebie oznacza obecność.
To umiejętność przytulenia siebie w chwilach słabości. To mówienie do siebie z czułością, kiedy coś nie idzie zgodnie z planem. To wybieranie tego, co jest zgodne z moim sercem, nawet jeśli nie zawsze spotyka się to ze zrozumieniem otoczenia.
Coraz częściej wybieram słuchanie swojego wewnętrznego głosu zamiast hałasu świata. Wybieram akceptację zamiast nieustannego poprawiania siebie.
Wybieram łagodność zamiast surowej oceny. Wybieram miłość zamiast krytyki.
Bo wiem, że najdłuższą i najważniejszą relacją, jaką buduję przez całe życie, jest relacja z samą sobą.

OLA SIĘ ŚMIEJE...już jest swoją przyjaciółką, a nie krytykiem.