Ja już, a Ty?

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 

Mam dzisiaj dla Ciebie pytanie, które być może zostanie z Tobą trochę dłużej.

Ile jeszcze musi się wydarzyć, żebyś wreszcie pozwolił sobie być szczęśliwy?

Ile pieniędzy musi pojawić się na koncie? 

Ile sukcesów musisz osiągnąć? 

Ile razy ktoś musi Cię docenić, pochwalić, poklepać po ramieniu i powiedzieć: „Jesteś naprawdę dobry”?

Czy potrzebujesz kolejnego awansu, lepszej pracy, większego domu, wyższego statusu, kolejnego wyjazdu?
A może czekasz na coś zupełnie innego?
Na moment, w którym będziesz mieć więcej czasu. Wtedy odpoczniesz. Wtedy zadbasz o zdrowie. Wtedy zaczniesz robić to, czego naprawdę potrzebujesz.
Tylko że bardzo łatwo można przeżyć życie w trybie:
„Będę szczęśliwy, kiedy…”
Kiedy zarobię więcej.
Kiedy schudnę.
Kiedy znajdę miłość.
Kiedy dzieci będą szczęśliwe.
Kiedy będę mieć więcej czasu.
Kiedy wreszcie wszystko poukładam.
Tylko czy naprawdę istnieje taki moment, w którym wszystko jest już poukładane?
Czy lista rzeczy do zrobienia kiedykolwiek się kończy?

Czy życie rzeczywiście zaczyna się dopiero wtedy, kiedy osiągniemy wszystko, co sobie założyliśmy?
Coraz częściej myślę, że nie.

Życie nie czeka na moment, w którym wreszcie spełnimy wszystkie warunki. Ono dzieje się teraz.

Ostatnio zobaczyłam na pomoście dwa leżaki.
Stały sobie spokojnie, jakby na kogoś czekały. 🌊
I pomyślałam, że trochę przypominają nasze życie.
Czekamy.
Na weekend.
Na urlop.
Na koniec ważnego projektu.
Na więcej pieniędzy.
Na spokojniejszy czas.
Na moment, kiedy wszystko będzie zrobione.
Tylko że wszystko nigdy nie będzie zrobione.
A chwilę później razem z przyjaciółką leżałyśmy na tych leżakach.
I właśnie wtedy pomyślałam, że może odpoczynek nie powinien być nagrodą za dobrze wykonane zadania.
Może nie musimy najpierw zasłużyć na chwilę przyjemności.
Może czasami wystarczy po prostu usiąść w swoim życiu.
Zatrzymać się.
Popatrzeć.
Poczuć wdzięczność za to, co jest, zamiast nieustannie wypatrywać tego, czego jeszcze nie ma. 
Bo przecież zdrowie często zaczyna być naprawdę bezcenne dopiero wtedy, kiedy zaczyna go brakować.

Bliskość drugiego człowieka doceniamy czasem dopiero wtedy, kiedy tej osoby nie ma obok.
Czas staje się najcenniejszy, kiedy zaczynamy rozumieć, że nie możemy go kupić ani odzyskać.

Dlaczego więc tak często potrzebujemy straty, żeby zobaczyć wartość tego, co mieliśmy cały czas?
Może właśnie dlatego warto czasami zadać sobie bardzo niewygodne pytanie:
Za którym rogiem czeka moje szczęście?
Co jeszcze musi się wydarzyć, żebym poczuła, że moje życie jest wystarczająco dobre?
Czy naprawdę potrzebuję kolejnego sukcesu, kolejnego osiągnięcia, kolejnego potwierdzenia z zewnątrz?
A może potrzebuję czegoś zupełnie innego?
Potrzebuję przestać od siebie wymagać, żebym wciąż była kimś więcej, niż jestem dzisiaj.
To nie oznacza rezygnacji z marzeń.
Nie oznacza, że nie warto się rozwijać, działać, tworzyć i sięgać po więcej.
Chodzi o coś znacznie prostszego.
O to, żeby nie odkładać własnego szczęścia na później.
Żeby nie uzależniać poczucia własnej wartości od wyników.
Żeby nie czekać z odpoczynkiem do momentu, kiedy ciało samo powie „stop”.
Żeby nie odkładać życia na czas, kiedy wreszcie wszystko będzie idealne.
Bo być może nigdy nie będzie.
I może święty spokój, którego tak szukamy, nie znajduje się po drugiej stronie sukcesu.
Może nie jest nagrodą za to, że wystarczająco dużo zrobiliśmy.
Może przychodzi wtedy, kiedy przestajemy walczyć z tym, że życie nie wygląda dokładnie tak, jak sobie wymyśliliśmy.
Kiedy odpuszczamy potrzebę udowadniania.
Kiedy przestajemy porównywać się z innymi.
Kiedy zamiast kolejny raz pytać:
„Czego jeszcze mi brakuje?”
zaczynamy pytać:
„Czy potrafię zobaczyć to, co już mam?”
Bo być może Twój święty Graal wcale nie jest gdzieś daleko.
Może jest znacznie bliżej, niż myślisz.
W zdrowiu, które do tej pory brałeś za oczywistość.
W oddechu.
W zwyczajnym poranku.
W człowieku, który siedzi obok.
W przyjaźni.
W wolności.
W domu, do którego możesz wrócić.
W chwili, kiedy możesz położyć się na leżaku i przez moment niczego od siebie nie chcieć. 
Może szczęście nie zawsze wygląda spektakularnie.
Czasami wygląda jak dwa leżaki na pomoście.
Jak słońce na twarzy.
Jak rozmowa z bliską osobą.
Jak śmiech.
Jak cisza.
Jak świadomość, że nie musisz być nigdzie indziej, żeby właśnie teraz być dobrze. 
I może pewnego dnia zrozumiemy, że szczęście nie przyszło do nas z zewnątrz.
Ono było obok przez cały czas.
Tylko my byliśmy zbyt zajęci szukaniem go gdzieś dalej.
Dlatego dzisiaj zamiast pytać siebie, czego jeszcze potrzebuję, spróbuję zapytać:
Czy potrafię naprawdę docenić to, co już jest?
Zdrowie, zanim je stracę.
Bliskość, zanim ktoś odejdzie.
Czas, zanim minie.
Życie, zanim zacznę tęsknić za chwilami, które właśnie teraz przeżywam.
Bo może święty spokój zaczyna się właśnie tutaj.
Nie wtedy, kiedy mam wszystko.
Tylko wtedy, kiedy przestaję potrzebować, żeby wszystko było inne, żeby poczuć, że mam wystarczająco dużo.

OLA SIĘ ŚMIEJE...już TERAZ czuje szczęście, nie czeka, a Ty?

Nowy rozdział życia. START

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Czuję, że przede mną otworzył się kolejny piękny rozdział życia.

Moje dzieci opuściły rodzinne gniazdo i rozpoczęły własną dorosłą drogę. To moment, który niesie ze sobą wiele emocji. Jest w nim wzruszenie, czasem tęsknota, ale przede wszystkim ogromna duma.

Patrzę na nich i myślę: udało się.
Wyrosły na ludzi, którzy mają swoje marzenia, swoje wybory, swoje plany. Mają prawo popełniać własne błędy, podejmować decyzje po swojemu, szukać swojego miejsca i budować życie, które będzie ich życiem.
I choć jako mama pewnie jeszcze długo będę miała odruch, żeby zapytać, czy wszystko w porządku, czy jedli, czy odpoczęli i czy na pewno o wszystkim pamiętali, wiem, że teraz ich droga należy już przede wszystkim do nich.
I jestem z nich naprawdę dumna.

Kiedy patrzę na swoje życie z tej perspektywy, widzę, że ich odejście z rodzinnego domu nie jest tylko końcem pewnego etapu. Jest również początkiem czegoś nowego dla mnie.

Nie dlatego, że nagle wszystko się zmienia.
Moje życie przecież już jest dobre.
Od dawna uczę się je zauważać, doceniać i przeżywać bardziej świadomie.
Szukam radości w prostych rzeczach.
Rozwijam się, poznaję siebie, próbuję nowych rzeczy, dbam o swoje ciało i o to, co dzieje się w mojej głowie i sercu.
Odważniej wybieram to, co jest zgodne ze mną.
Ale teraz w moim życiu pojawia się jeszcze więcej przestrzeni.

I chyba właśnie ta przestrzeń najbardziej mnie ciekawi.

Przez wiele lat bycie mamą oznaczało nie tylko miłość, bliskość i piękne chwile. Oznaczało również odpowiedzialność. Odpowiedzialność za drugiego człowieka, za jego potrzeby, bezpieczeństwo, emocje i przyszłość.
Wiele decyzji podejmowałam, mając z tyłu głowy pytanie: czy to będzie dobre dla dzieci?

Dziś mogę częściej zapytać:
A czego ja chcę?
Na co mam ochotę?
Co chciałabym przeżyć?
Dokąd chciałabym pojechać?
Czego jeszcze chcę się nauczyć?
Co mnie ciekawi?
Co sprawia, że czuję, że naprawdę żyję?
I bardzo podoba mi się ta nowa perspektywa.
Mogę któregoś dnia obudzić się i pomyśleć: jadę.
Mogę ruszyć w drogę bez wielkiego planowania i bez zastanawiania się, czy to odpowiedni moment.
Mogę realizować pomysły, na które wcześniej nie zawsze było miejsce.
Mogę spontanicznie kupić bilet, wybrać się nad jezioro, pojechać w góry, zapisać się na coś nowego, czytać książkę do późna, spędzić cały dzień sama albo przeciwnie, zaprosić bliską osobę na kawę i rozmawiać godzinami.
Mogę próbować.
Mogę zmieniać zdanie.
Mogę zaczynać coś od początku.
Mogę powiedzieć „tak”, kiedy naprawdę mam ochotę, i „nie”, kiedy coś nie jest już moje.
Mogę pozwolić sobie na więcej lekkości.
Na więcej ciekawości.
Na więcej przyjemności.
Na więcej życia.
I chcę z tej wolności korzystać.
Nie po to, żeby uciec od tego, co było.
Nie chcę zaczynać życia od nowa, bo nie mam potrzeby zaczynać go od nowa.

Chcę po prostu iść dalej.

Z całym doświadczeniem, które mam. Z tym, czego nauczyło mnie macierzyństwo. Z dobrymi i trudnymi momentami. Z relacjami, które mnie ukształtowały. Z decyzjami, które podjęłam dobrze, i z tymi, które dziś zrobiłabym inaczej.
Chcę zabrać ze sobą całą tę historię, ale nie pozwolić, żeby definiowała moje kolejne lata.
Bo coraz mocniej czuję, że przede mną może być jeszcze naprawdę dużo dobrego.
Może być jeszcze wiele poranków, kiedy obudzę się z poczuciem, że cieszę się na kolejny dzień.
Wiele podróży.
Wiele rozmów.
Wiele nowych miejsc.
Wiele zachwytów.
Wiele chwil, w których będę się śmiać tak mocno, że aż zabraknie mi tchu.
Mogą pojawić się ludzie, których jeszcze dziś nie znam.
Mogą pojawić się nowe przyjaźnie, nowe zainteresowania, nowe pomysły i doświadczenia, których nawet nie potrafię sobie teraz wyobrazić.
Może wydarzyć się coś, co całkowicie mnie zaskoczy.

I właśnie ta niewiadoma bardzo mi się podoba.

Chcę też jeszcze mocniej być w swojej kobiecości.
Nie tej, którą trzeba komukolwiek udowadniać.
Tej, którą czuję w sobie.
W jej sile i lekkości. W zmysłowości, odwadze, ciekawości świata i radości życia. W umiejętności powiedzenia: tego właśnie chcę. I w odwadze, żeby za tym pójść.
Macierzyństwo zawsze będzie częścią mnie. Nie przestaję być mamą tylko dlatego, że moje dzieci są już dorosłe i mają swoje życie.
Ale dziś mogę jeszcze pełniej doświadczać siebie jako kobiety

Jako Aleksandry.

Nie tylko mamy swoich dzieci.
Kobiety, która ma własne marzenia, potrzeby, pragnienia, zainteresowania i swoją drogę.
I chyba najbardziej cieszy mnie to, że nie czuję potrzeby, żeby już teraz wiedzieć, jak ta droga będzie wyglądała.
Nie muszę mieć gotowego planu na kolejne dziesięć czy dwadzieścia lat.
Nie muszę wiedzieć, gdzie będę za rok.
Nie muszę wszystkiego przewidywać.
Wystarczy, że wiem, jak chcę się czuć.
Chcę czuć, że żyję.
Chcę być blisko siebie.
Chcę mieć w swoim życiu zachwyt, spokój, ruch, podróże, rozmowy, śmiech, rozwój i zwykłe codzienne przyjemności.
Chcę mieć odwagę mówić „tak” temu, co mnie woła.
Chcę mieć mądrość, żeby odpuszczać to, co już mi nie służy.
Chcę być otwarta na ludzi, miejsca i doświadczenia.
Chcę nadal się rozwijać, ale nie zapominać o tym, żeby po prostu cieszyć się życiem.
Bo może właśnie na tym polega kolejny etap.
Nie na tym, żeby coś jeszcze zdobyć.
Nie na tym, żeby komukolwiek coś udowodnić.
Nie na tym, żeby za wszelką cenę wymyślić, co dalej.
Tylko na tym, żeby zrobić miejsce na to, co jeszcze może się wydarzyć.
Patrzę więc na swoje dorosłe dzieci z ogromną dumą i pozwalam im iść własną drogą.
A sama odwracam się w swoją stronę.
I czuję ekscytację.
Bo nie wiem, dokąd mnie zaprowadzi ta nowa przestrzeń.
I właśnie to jest w tym wszystkim najpiękniejsze.
Nie wiem.
Ale jestem gotowa zobaczyć.
Może przede mną są miejsca, w których jeszcze nigdy nie byłam.
Ludzie, których jeszcze nie spotkałam.
Rozmowy, których jeszcze nie odbyłam.
Marzenia, o których jeszcze nie pomyślałam.
I całe mnóstwo zwyczajnych dni, które okażą się niezwykłe tylko dlatego, że będę naprawdę w nich obecna.
Nie wiem, jak będzie wyglądało moje życie za kilka lat.
Ale wiem jedno.
Chcę być ciekawa tego, co przede mną.
Chcę iść dalej z odwagą, lekkością i otwartym sercem.
I coraz częściej myślę sobie:
Skoro tyle pięknego już wydarzyło się w moim życiu, to dlaczego miałabym nie wierzyć, że jeszcze tyle dobrego przede mną?
Może najlepsze wcale nie jest za mną.
Może po prostu przede mną otwiera się kolejny rozdział.


OLA SIĘ ŚMIEJE...ma apetyt na kolejny etap życia.