A może zamiast więcej, potrzebujesz mniej?

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Mam ostatnio coraz częściej takie poczucie, że żyjemy w świecie, który nieustannie mówi nam: więcej.

Więcej osiągaj.

Więcej ćwicz.

Bądź szczuplejsza.

Bądź bardziej produktywna.

Więcej zarabiaj.

Więcej podróżuj.

Rozwijaj się.

Pracuj nad sobą.

Wykorzystuj swój potencjał.

I jeszcze trochę „dowieź”.

Z każdej strony docierają do nas komunikaty, że możemy być lepsi, szybsi, sprawniejsi, bardziej efektywni. Powinniśmy jeszcze coś zrobić, poprawić, osiągnąć albo zmienić.

I nawet kiedy odpoczywamy, czasami robimy to… produktywnie.

Medytujemy, żeby lepiej funkcjonować.

Ćwiczymy, żeby mieć lepsze ciało.

Czytamy, żeby więcej wiedzieć.

Rozwijamy się, żeby stać się lepszą wersją siebie.

Nawet troska o siebie potrafi zamienić się w kolejne zadanie do wykonania.

Kolejna aplikacja.

Kolejny plan.

Kolejna dieta.

Kolejne wyzwanie.

Kolejny cel.

A ja coraz częściej zastanawiam się, czy naprawdę potrzebujemy tego wszystkiego.

Czy naprawdę nasze życie stanie się lepsze, jeśli dołożymy do niego jeszcze jedną rzecz?

Czy może właśnie nadszedł czas, żeby zacząć coś odejmować?

Przez wiele lat uczono nas, że rozwój oznacza dodawanie.

Dodaj nowe umiejętności.

Dodaj doświadczenia.

Dodaj sukcesy.

Dodaj aktywność fizyczną.

Dodaj kolejne cele.

Tymczasem może prawdziwa zmiana czasami zaczyna się zupełnie inaczej.

Od zatrzymania.

Od rezygnacji z tego, co już nam nie służy.

Od odłożenia czegoś, co przez lata było dla nas ważne, ale dziś stało się ciężarem.

Od powiedzenia: nie muszę.

Bo nie wszystko, co możemy zrobić, musimy robić.

Nie każda okazja musi zostać wykorzystana.

Nie każde zaproszenie musimy przyjąć.

Nie każdy cel musi być naszym celem.

Nie każdą rzecz musimy poprawiać.

Nie każdą chwilę musimy wypełniać.

I chyba właśnie z tym mamy największy problem.

Z pustą przestrzenią.

Z ciszą.

Z nicnierobieniem.

Z chwilą, w której nie osiągamy, nie planujemy i nie pracujemy nad sobą.

A przecież to właśnie wtedy może pojawić się coś niezwykle ważnego.

My sami.

Mam wrażenie, że bardzo łatwo jest zgubić siebie w codziennym pośpiechu.

W pełnym kalendarzu.

W powiadomieniach.

W ekranie telefonu.

W kolejnych obowiązkach.

W nieustannym poczuciu, że jeszcze coś powinniśmy zrobić.

Czasami nawet nie zauważamy, że jesteśmy zmęczeni, bo nauczyliśmy się funkcjonować mimo zmęczenia.

Nie pytamy już siebie: „Jak się mam?”.

Pytamy: „Co jeszcze dzisiaj muszę zrobić?”.

A może warto odwrócić to pytanie.

Zamiast: „Co jeszcze mogę zrobić?”

zapytać:

„Czego naprawdę teraz potrzebuję?”

Może potrzebuję snu.

Może ciszy.

Może spaceru bez liczenia kroków.

Może obiadu ugotowanego powoli, bez patrzenia na zegarek.

Może rozmowy z kimś bliskim.

Może dnia bez telefonu.

A może po prostu potrzebuję niczego nie robić.

I pozwolić sobie na to bez poczucia winy.

Coraz bardziej wierzę, że troska o siebie nie zawsze polega na tym, żeby coś do siebie dodać.

Czasami troska o siebie polega na odejmowaniu.

Odejmowaniu presji, że muszę być lepsza.

Odejmowaniu obowiązków, które nie są naprawdę moje.

Odejmowaniu relacji, które mnie wyczerpują.

Odejmowaniu ekranów, które zabierają mi uwagę.

Odejmowaniu porównań z innymi.

Odejmowaniu życia według cudzych standardów.

Odejmowaniu tego nieustannego przekonania, że jeszcze nie jestem wystarczająca.

Bo może jestem.

Może Ty też jesteś.

Może nie musimy cały czas stawać się kimś innym.

Może możemy po prostu coraz bardziej wracać do siebie.

Dzisiaj coraz bardziej podoba mi się myśl, że życie nie zawsze potrzebuje kolejnego planu.

Czasami potrzebuje przestrzeni.

Przestrzeni, w której możemy usłyszeć własne myśli.

Przestrzeni, w której możemy poczuć swoje ciało.

Przestrzeni, w której możemy zauważyć, czego naprawdę chcemy, a czego już nie.

Bo kiedy cały czas jesteśmy zajęci, bardzo łatwo pomylić własne pragnienia z oczekiwaniami świata.

Myślimy, że chcemy więcej pieniędzy, choć tak naprawdę chcemy poczuć bezpieczeństwo.

Myślimy, że potrzebujemy kolejnego sukcesu, choć tak naprawdę potrzebujemy uznania.

Myślimy, że musimy zmienić swoje ciało, choć tak naprawdę potrzebujemy zaakceptować siebie.

Myślimy, że powinniśmy jeszcze bardziej się rozwijać, choć być może najbardziej potrzebujemy odpocząć.

I może właśnie dlatego warto czasami się zatrzymać.

Nie po to, żeby zrezygnować z życia.

Ale po to, żeby sprawdzić, czy życie, które prowadzimy, naprawdę jest nasze.

Być może nie potrzebujemy więcej.

Być może potrzebujemy mniej.

Mniej hałasu.

Mniej pośpiechu.

Mniej „muszę”.

Mniej porównywania się.

Mniej udowadniania.

Mniej ciągłego poprawiania siebie.

A więcej oddechu.

Więcej ciszy.

Więcej uważności.

Więcej zwyczajnego bycia.

Więcej czasu spędzonego naprawdę ze sobą i z tymi, którzy są dla nas ważni.

Więcej życia, które nie jest kolejnym projektem do zrealizowania.

Bo przecież nie jesteśmy projektem, który trzeba nieustannie ulepszać.

Jesteśmy człowiekiem.

I może właśnie dlatego czasami największym aktem troski o siebie jest powiedzieć:

„Dzisiaj już wystarczy”.

Odłożyć telefon.

Zamknąć laptopa.

Wyjść na spacer.

Położyć się wcześniej spać.

Usiąść w ciszy.

Wziąć głęboki oddech.

I przez chwilę niczego od siebie nie chcieć.

Nie osiągać.

Nie poprawiać.

Nie udowadniać.

Po prostu być.

Może właśnie w tej prostocie, w tej ciszy i w tej przestrzeni, którą robimy wokół siebie, zaczynamy na nowo słyszeć własny głos.

I może wtedy odkrywamy, że to, czego tak długo szukaliśmy, wcale nie było gdzieś przed nami. Było w nas.

Tylko potrzebowaliśmy odjąć trochę tego, co zagłuszało nasz własny głos.

Może więc zamiast pytać siebie: „Co jeszcze mogę dołożyć do swojego życia?”, warto dziś zapytać: „Co mogę z niego odjąć, żeby zrobić więcej miejsca na siebie?”

Bo być może nie potrzebujemy więcej.

Być może potrzebujemy po prostu wrócić do siebie. 

OLA SIĘ ŚMIEJE...zostwia Ciebie z tymi słowami, a Ty mozesz decydować, czy chcesz nadal dokładać, czy może chcesz juz coś odjąć. 

Kim jesteś kiedy przestajesz patrzeć na siebie oczami innych?

 Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 

Dzisiaj chcę poruszyć temat, który jest mi bardzo bliski.

Temat tego, jak łatwo możemy oddać innym ludziom władzę nad sobą, nad swoim samopoczuciem, poczuciem własnej wartości, a czasem nawet nad swoim życiem.

Wystarczy jedno zdanie, jedna opinia, czyjaś ocena albo krytyka, żebyśmy zaczęli zastanawiać się, czy rzeczywiście jesteśmy tacy, jak ktoś nas widzi.
A przecież to, co inni o nas myślą, nie jest prawdą o nas.

Ludzie mogą mieć na nasz temat swoje zdanie. Mogą coś o nas usłyszeć, czegoś się domyślać, coś sobie wyobrażać. Mogą patrzeć na nas przez pryzmat własnych doświadczeń, przekonań i tego, co sami przeżyli. Ich wyobrażenie o nas jest tylko ich spojrzeniem.
Nie definiuje tego, kim naprawdę jesteśmy.
Tylko my znamy swoją drogę.
Wiemy, przez co przeszliśmy, jakie doświadczenia nas ukształtowały i ile razy musieliśmy zaczynać od nowa. Wiemy, ile pracy wykonaliśmy nad sobą i jak wiele w nas się zmieniło.

Dlatego warto nauczyć się oddzielać to, co naprawdę wiemy o sobie, od tego, co inni o nas myślą.
Nie zawsze będzie łatwo. 

Jesteśmy przecież ludźmi i naturalne jest to, że chcemy być akceptowani, lubiani i rozumiani. Czasami jednak tak bardzo skupiamy się na tym, jak widzą nas inni, że zaczynamy gubić własny głos.
Zaczynamy zastanawiać się, czy dokonujemy właściwych wyborów. Czy ktoś je zaakceptuje. Czy ktoś nas zrozumie. Czy nie zostaniemy ocenieni.
Przecież nie musimy żyć według cudzych oczekiwań.
Nie musimy być tacy, jakimi chcą nas widzieć inni. Nie musimy nikomu udowadniać swojej wartości. Nie musimy też tłumaczyć każdej swojej decyzji.

Mamy prawo się zmieniać. 

Mamy prawo wybierać inaczej niż kiedyś. Mamy prawo zaczynać od nowa i iść własną drogą, nawet jeśli nie wszyscy ją rozumieją.

Myślę, że nasze PRAWDZIWE życie zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy szukać siebie w oczach innych i zaczynamy słuchać własnego serca.

Kiedy coraz lepiej poznajemy siebie. 

Kiedy potrafimy zatrzymać się i zapytać: czego ja naprawdę chcę? 

Co jest dobre dla mnie? 

Jak chcę żyć?
To nie znaczy, że przestajemy słuchać innych. Możemy przyjmować rady, wysłuchać opinii i być otwarci na konstruktywną krytykę. Jednak ostatecznie to my decydujemy, co z tym zrobimy.

Bo nasze życie jest nasze.

Nie każdy musi nas rozumieć. Nie każdy musi się z nami zgadzać. Nie każdy musi widzieć w nas to, co sami w sobie dostrzegamy.

Najważniejsze, abyśmy sami byli w zgodzie ze sobą.

Im bardziej poznajemy siebie, tym mniej potrzebujemy, aby inni mówili nam, kim jesteśmy.
I chyba właśnie wtedy zaczynamy odzyskiwać swoją wewnętrzną wolność.
Przestajemy oglądać się na to, co ktoś pomyśli. Przestajemy żyć po to, aby spełniać cudze oczekiwania. 

Zaczynamy żyć bardziej świadomie i prawdziwie.

Dlatego nie oddawaj innym władzy nad tym, jak postrzegasz siebie.

Nie pozwól, aby cudze słowa odebrały Ci wiarę w siebie.

Wracaj do siebie. Słuchaj swojego wnętrza. Ufaj swojej drodze.

Tylko Ty wiesz, ile kosztowało Cię dojście do miejsca, w którym jesteś dzisiaj.

OLA SIĘ ŚMIEJE...ufa swojej drodze.

Nie odkładam życia na później

 Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 🤍

Stojąc nad morzem, czując lekki wiatr na twarzy i wsłuchując się w szum fal, pomyślałam o tym, jak cenne jest życie. Jak łatwo zapominamy, że największym darem nie są rzeczy, które posiadamy, ale kolejny dzień, który możemy przeżyć.

Tak często żyjemy, jakbyśmy mieli nieskończenie wiele czasu. 

Odkładamy rozmowy, marzenia, odpoczynek, czułe słowa i gesty na „kiedyś”. 

Mówimy sobie: „zadzwonię później”, „spotkamy się za tydzień”, „jeszcze będzie czas”. A przecież nikt z nas nie wie, ile tych „jutr” jeszcze przed nami.

Ta świadomość nie wywołuje we mnie lęku. Wręcz przeciwnie. Sprawia, że jeszcze bardziej chcę żyć świadomie i naprawdę.
Coraz bardziej doceniam zwyczajne dni.
Takie, w których pozornie nie dzieje się nic wyjątkowego. 

Poranną kawę. 

Szum morza. 

Lekki wiatr na twarzy. 

Spokojny spacer. 

Śmiech bliskiej osoby. 

Wspólny posiłek. 

Chwilę ciszy. 

Zachód słońca. 

To właśnie z takich momentów składa się nasze życie.

Doceniam każde „dzień dobry” i każde „dobranoc”, które mogę powiedzieć moim dzieciom oraz ważnym dla mnie osobom. Doceniam wspólne rozmowy, uściski, wiadomości z prostym pytaniem: „Jak się czujesz?” i zwykłą obecność.

Wiem, że to nie są drobiazgi.
To są chwile, które pewnego dnia stają się najcenniejszymi wspomnieniami.
Z wiekiem coraz bardziej rozumiem, że ludzie nie są z nami na zawsze. Dlatego warto mówić, że kochamy.
Warto dziękować.
Warto wybaczać.
Warto znajdować czas dla tych, którzy są dla nas ważni. Nie wtedy, gdy wszystko inne będzie już zrobione, ale właśnie teraz.

Miłość nie potrzebuje specjalnej okazji.
Podobnie jak wdzięczność.

Uczę się także być łagodniejsza dla samej siebie. Odpoczywać bez wyrzutów sumienia. Słuchać swojego serca. Doceniać siebie, zamiast nieustannie wymagać od siebie więcej. Przytulać siebie,  nie tylko dosłownie, ale również dobrym słowem, wyrozumiałością i akceptacją.

Dziś wiem, że życie nie składa się z wielkich wydarzeń. Ono tworzy się każdego dnia. W małych chwilach, które zbyt łatwo uznajemy za oczywiste.

Dlatego nie chcę odkładać życia na później.
Chcę cieszyć się tym, co jest.
Kochać ludzi, póki mogę ich przytulić.
Mówić im, jak wiele dla mnie znaczą.
Znajdować czas na odpoczynek.
Słuchać swojego serca.
Śmiać się.
Wzruszać.
Być obecna.
Bo nikt z nas nie ma obiecanego jutra.
Mamy tylko tę chwilę.
I być może właśnie dlatego warto przeżyć ją najpiękniej, jak potrafimy.

OLA SIĘ ŚMIEJE... zostawia Ciebie z pytaniem
Czy naprawdę doceniasz i pielęgnujesz czas spędzony z bliskimi? Czy mówisz im wystarczająco często, jak bardzo są dla Ciebie ważni?

Twoja historia jeszcze się nie skończyła

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Nie wiem, w jakim miejscu swojego życia jesteś dzisiaj.

Może właśnie czujesz, że przegrałaś. Może patrzysz na swoje życie i widzisz przede wszystkim błędy, straty, niespełnione marzenia albo kolejne rozczarowania. Być może mówisz o sobie:
„Już za późno”,
„Nic mi się nie udało”,
„Przegrałam”.

A ja chcę Ci powiedzieć coś zupełnie innego.
Każdy człowiek jest ważny.
Ty jesteś ważna.
Nie dlatego, że osiągnęłaś sukces. Nie dlatego, że masz dużo pieniędzy, idealny związek czy życie, które z zewnątrz wygląda perfekcyjnie.

Jesteś ważna dlatego, że istniejesz.
Jesteś niepowtarzalną cząstką tego świata i nikt nigdy nie będzie taki jak Ty.

Nasze życie nie jest zdeterminowane przez przeszłość. To nie wydarzenia definiują człowieka, lecz znaczenie, jakie im nadaje. Zawsze mamy wpływ na to, jaki będzie nasz kolejny krok. Nie zmienimy tego, co było, ale możemy zdecydować, kim chcemy być od dziś.
To może być trudne do przyjęcia,  wiem o tym ze swojego doświadczenia.

Może właśnie teraz warto zatrzymać się na chwilę i zadać sobie kilka prostych pytań.
Czego naprawdę chcę?
Jak chcę przeżyć resztę swojego życia?
Co sprawia, że moje serce się uśmiecha?
Co mnie karmi? Co daje mi spokój? Co sprawia, że czuję, że żyję naprawdę?

To właśnie od takich pytań często zaczyna się nowa droga.
Każdy z nas ma szansę na dobre życie. Nie musi ono być bogate w rzeczy, które można kupić.

Prawdziwe bogactwo nosimy w sobie, w sposobie, w jaki kochamy, okazujemy dobro, przeżywamy wdzięczność, odnajdujemy sens i uczymy się cieszyć z małych chwil.

Szczęście nie zawsze przychodzi samo. W dużej mierze TWORZYMY JE swoimi codziennymi wyborami.
Wybierając wdzięczność zamiast ciągłego narzekania.
Wybierając nadzieję zamiast rezygnacji. Wybierając odwagę, nawet wtedy, gdy bardzo się boimy.


Oczywiście nie każdy dzień jest dobry. I nie każdy dzień musi taki być. Są chwile, kiedy boli. Kiedy płaczemy. Kiedy nie mamy siły wstać z łóżka. To także jest część życia.
Jednak nawet wtedy możemy podjąć decyzję, że nie przestaniemy iść. Nawet jeśli dziś będzie to tylko jeden mały krok.

Ja również mam za sobą doświadczenia, które mnie bolały. Rozwód.  Zakończona relacja.
Straty.
Rozczarowania.
Łzy.

Dzisiaj jednak nie patrzę na nie jak na porażki.
Widzę w nich lekcje.
To właśnie one nauczyły mnie, czego naprawdę chcę. Pokazały mi również, na co już nigdy więcej nie chcę się godzić.
Dzięki nim lepiej znam siebie. Widzę swoją drogę wyraźniej i idę nią z większym spokojem.

Wierzę, że życie nie dzieje się przeciwko nam. Czasem dzieje się dla nas, choć zrozumienie tego przychodzi dopiero po czasie.
Wierzę też, że Wszechświat nieustannie wysyła nam znaki. Delikatnie prowadzi, podpowiada, zaprasza do zmiany. A kiedy uparcie ich nie dostrzegamy, czasem burzy to, co już nam nie służy. Nie po to, by nas ukarać, ale po to, by zrobić miejsce na nowe i pomóc nam odnaleźć siebie.

Jeśli dzisiaj jest Ci bardzo trudno… jeśli nie masz jeszcze siły wstać… nie spiesz się.
Daj sobie czas.
Oddychaj.
Przetrwaj ten dzień.
A jutro spróbuj zrobić jeden mały krok w swoją stronę.
Bo wierzę, że jeszcze wiele pięknych chwil jest przed Tobą.
I wierzę również w Ciebie.
Bo jesteś ważna.
Bo jesteś cudem.
Bo jesteś częścią Wszechświata.
I Twoja historia wciąż się pisze.

OLA SIĘ ŚMIEJE... przytula Ciebie

Jesteś ważna. 🤍

Idę swoją drogą

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 

Dziś chcę zaprosić Cię do zatrzymania się na chwilę.

Do spojrzenia nie na świat wokół, ale do własnego wnętrza.

Żyjemy w rzeczywistości, w której niemal nieustannie jesteśmy bombardowani opiniami. Każdy wie, jak powinniśmy żyć, co wybierać, jak wyglądać, co myśleć i co będzie dla nas najlepsze. Słuchamy ekspertów, znajomych, rodziny, mediów społecznościowych. Szukamy odpowiedzi wszędzie.

Rzadko zadajemy pytanie najważniejszej osobie. Samym sobie.

Im jestem starsza, tym mniej szukam odpowiedzi na zewnątrz.

Coraz częściej odnajduję je w sobie.

W ciszy.

W medytacji.

W oddechu.

W praktyce jogi.

W kontakcie z naturą.

W szumie morza.

W bosych stopach zanurzonych w piasku.

Tam, gdzie milknie świat, a zaczyna mówić serce. 

Przez wiele lat również szukałam potwierdzenia, że idę właściwą drogą.

Pytałam. Analizowałam. Zastanawiałam się, co powiedzą inni. Czy zrozumieją moje decyzje. Czy je zaakceptują.

Dziś wiem, że kiedy oddajemy innym prawo do decydowania o naszym życiu, bardzo łatwo zgubić siebie.

Bo nikt nie przeżyje naszego życia za nas.

Nikt nie czuje tego, co czujemy.

Nikt nie słyszy naszego wewnętrznego głosu.

Nikt nie zna naszych marzeń, tęsknot i lęków tak dobrze jak my sami.

Dlatego coraz częściej zamiast pytać świat, siadam w ciszy.

Zamykam oczy.

Oddycham.

Medytuję.

I czekam.

Nie dlatego, że odpowiedzi przychodzą od razu. Czasem potrzebują czasu. Czasem pojawiają się po kilku dniach, a czasem dopiero po wielu tygodniach.

Ale przychodzą.

Nie jako głośny komunikat.

Raczej jako spokojna pewność.

Jako uczucie, że właśnie tędy prowadzi moja droga.

Wierzę, że każdy z nas nosi w sobie niezwykłą wewnętrzną mądrość.

Możesz nazwać ją intuicją.

Możesz nazwać ją duszą.

Możesz nazwać ją wewnętrznym przewodnikiem.

Nazwa nie ma znaczenia.

Znaczenie ma to, czy dajesz sobie przestrzeń, by ją usłyszeć.

Bo ten głos jest bardzo delikatny.

Nie przebije się przez nieustanny hałas, pośpiech i ciągłe sprawdzanie, co robią inni.

Usłyszysz go dopiero wtedy, gdy zwolnisz.

Kiedy pobędziesz sam ze sobą.

Kiedy odłożysz telefon.

Kiedy wyjdziesz do lasu.

Na plażę.

Na łąkę.

Kiedy usiądziesz do medytacji.

Kiedy pozwolisz sobie po prostu być.

To właśnie natura wielokrotnie przypomina mi, że nie muszę niczego udowadniać.

Morze nie porównuje swoich fal.

Drzewa nie zastanawiają się, czy są wystarczająco piękne.

Słońce nie pyta nikogo o zgodę, by każdego ranka wschodzić.

One po prostu są.

I my również mamy do tego prawo.

Stawanie po swojej stronie nie jest egoizmem.

To akt głębokiej miłości do siebie.

To powiedzenie sobie: „Ufam sobie.”

To odwaga, by wybierać zgodnie z własnym sercem, nawet jeśli inni tego nie rozumieją.

To zgoda na to, że nie każdy będzie szedł z nami tą samą drogą.

To patrzenie w swoją stronę zamiast ciągłego porównywania się z innymi.

To życie w zgodzie ze swoimi wartościami.

To wolność.

Nie taka, którą daje świat.

Ale taka, która rodzi się wewnątrz.

Za każdym razem, gdy wybieram ciszę, medytację, praktykę jogi czy spacer brzegiem morza, wracam do siebie.

A kiedy wracam do siebie, wracam do spokoju.

Do zaufania.

Do prawdy.

I wiem, że właśnie tam znajdują się odpowiedzi, których przez tyle lat szukałam na zewnątrz.

OLA SIĘ ŚMIEJE...zostawia Ci jedno pytanie.

Czy naprawdę słuchasz siebie… czy bardziej głosów, które płyną z zewnątrz?

Zatrzymaj się na chwilę.

Być może odpowiedź już od dawna czeka w Tobie. 🤍