Morze pomaga mi wracać do siebie. O moim miejscu mocy i najpiękniejszej terapii naturą.

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Cieszę się, że jesteś tutaj.

Dziś chcę zaprosić Cię do miejsca, które od lat jest dla mnie czymś znacznie więcej niż tylko kawałkiem piasku i morza. To miejsce, do którego wracam nie dlatego, że muszę, ale dlatego, że moje serce zawsze prowadzi mnie właśnie tam.

Są miejsca, które karmią ciało. I są takie, które karmią duszę.

Wierzę, że każdy z nas ma swoje miejsce mocy. Przestrzeń, w której łatwiej oddychać, łatwiej poczuć siebie i przypomnieć sobie, co naprawdę jest ważne. Dla jednych będą to góry, dla innych las, jezioro czy ukochany ogród.
Ja kocham swój dom. To mój azyl, miejsce bezpieczeństwa, ciszy i codziennych rytuałów. To tam piję poranną matchę, medytuję, praktykuję wdzięczność i odpoczywam po intensywnym dniu.
Ale jest jeszcze jedno miejsce, które ma dla mnie wyjątkową moc... PLAŻA
Morze od zawsze jest moim naturalnym terapeutą.

Przychodzę tam wtedy, gdy jestem szczęśliwa, aby celebrować życie. Zachwycać się zachodem słońca, śmiać się do wiatru i chłonąć każdą chwilę. Ale przychodzę tam również wtedy, gdy jest mi trudno. Gdy czuję zmęczenie, napięcie albo natłok myśli.
Morze niczego ode mnie nie oczekuje.
Nie ocenia.
Nie daje rad.
Ono po prostu jest.
I właśnie w tej prostocie kryje się jego niezwykła siła.

Wystarczy kilka minut, by oddech stawał się spokojniejszy, serce zwalniało swój rytm, a głowa robiła się lżejsza. Szum fal zagłusza to, czego nie potrafią uciszyć słowa. Wiatr rozwiewa myśli, które nosiłam zbyt długo, a ogrom horyzontu przypomina mi, że wszystko jest większe niż moje chwilowe troski.

Na plaży moje ciało naprawdę odpoczywa.
Praktykuję jogę.
Ćwiczę.
Spaceruję boso po piasku. Czuję pod stopami ziemię, która mnie uziemia.
Czuję wiatr na skórze, słońce na twarzy i chłód morskiej wody, który budzi każdą komórkę mojego ciała.
To nie jest tylko ruch.
To spotkanie ze sobą.
Każdy krok po piasku przypomina mi, że jestem tu i teraz...życie dzieje się właśnie w tej chwili. Nie w przeszłości ani w przyszłości.

Coraz częściej myślę, że kontakt z naturą jest jedną z najpiękniejszych form terapii, jakie otrzymaliśmy za darmo.
Nie trzeba niczego kupować. Nie trzeba się spieszyć. Wystarczy wyjść na zewnątrz.
Zdjąć buty. Wziąć głęboki oddech. Pozwolić sobie poczuć ziemię pod stopami i usłyszeć własne serce.

Natura niczego nie wymusza.
Nie mówi, kim powinieneś być.
Nie stawia oczekiwań.
Nie porównuje.
Ona po prostu jest. I swoim spokojem przypomina nam, że my również możemy po prostu być.
Dla mnie MORZE jest medytacją.
Jest modlitwą bez słów.
Jest przestrzenią, w której odzyskuję kontakt z własnym wnętrzem. To tam najłatwiej słyszę swoją intuicję. Tam rodzą się nowe pomysły, wraca kreatywność i wewnętrzny spokój.

Za każdym razem wracam z plaży trochę inna.
Lżejsza.
Spokojniejsza.
Bardziej obecna.
Mam wrażenie, jakby morze zabierało ode mnie wszystko to, czego już nie potrzebuję...napięcie, zmęczenie, lęki i nadmiar myśli,  a zostawiało ciszę, wdzięczność i nowe siły.

Dlatego tak często wracam nad wodę.
Nie uciekam od życia.
Wręcz przeciwnie.
Idę tam po to, żeby wrócić do niego jeszcze pełniej. Z otwartym sercem, spokojnym umysłem i głębokim przekonaniem, że najpiękniejsza terapia często czeka na nas w najprostszych rzeczach.

OLA SIĘ ŚMIEJE...ma swoje miejsce mocy.

Luksus

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Wczoraj podczas spaceru nad morzem zatrzymałam się na chwilę, obserwując małą dziewczynkę bawiącą się na plaży. Biegała boso po piasku, śmiała się, zbierała muszelki i z ogromnym zaangażowaniem odkrywała swój mały świat.

Patrzyłam na nią i pomyślałam, że dzieci posiadają coś, czego wielu z nas z biegiem lat zaczyna szukać na nowo.
Lekkość.
Naturalność.
Umiejętność bycia tu i teraz.

Dziecko nie zastanawia się, czy jest wystarczająco dobre. Nie porównuje swojego życia do życia innych. Nie buduje swojej wartości na podstawie tego, co posiada. Nie martwi się, jak jest oceniane. Po prostu doświadcza życia takim, jakie jest.

Z wiekiem często tracimy tę umiejętność.
Zaczynamy wierzyć, że musimy na coś zasłużyć. Że musimy być lepsi, bardziej skuteczni, bardziej produktywni, bardziej wyjątkowi. Wpadamy w niekończący się wyścig, w którym zawsze jest kolejny cel do osiągnięcia, kolejny sukces do zdobycia i kolejny poziom do przekroczenia.
Coraz częściej porównujemy się do innych ludzi, nie zdając sobie sprawy, że porównujemy własne wnętrze do czyjejś zewnętrznej prezentacji.

A przecież życie nie jest konkursem.

Nie jesteśmy tutaj po to, aby udowadniać swoją wartość.
Jesteśmy tutaj po to, aby żyć.
Kiedy stałam na plaży i patrzyłam na morze, przyszła do mnie jeszcze jedna refleksja.

W codziennym życiu często definiujemy siebie przez role, które pełnimy. Jesteśmy pracownikami, przedsiębiorcami, rodzicami, partnerami. Przedstawiamy się poprzez zawód, osiągnięcia, doświadczenie czy status społeczny.
Jednak na plaży wszystko to na chwilę znika.
Nie widać stanowisk. Nie widać marek. Nie widać drogich zegarków, złotych łańcuszków ani symboli statusu.
Stoimy boso na tym samym piasku.
Patrzymy na ten sam horyzont.
Słuchamy tego samego szumu fal.
I wtedy łatwiej dostrzec coś, o czym na co dzień zapominamy, że pod wszystkimi etykietami jesteśmy po prostu ludźmi.
Każdy z nas doświadcza radości i smutku. Każdy czegoś się boi. Każdy czegoś pragnie. Każdy chce być kochany, akceptowany i zauważony.

To właśnie dlatego coraz bardziej wierzę, że prawdziwa wartość człowieka nie wynika z tego, co posiada, ale z tego, kim jest.

Dla mnie luksus nie oznacza już rzeczy.
Luksusem jest spokojny poranek.
Rozmowa z bliską osobą.
Spacer bez pośpiechu.
Zdrowe ciało.
Spokojny umysł.
Możliwość życia w zgodzie ze sobą.
Luksusem jest autentyczność w świecie pełnym pozorów.
Luksusem jest odwaga, by być sobą, nawet jeśli nie spełniamy wszystkich oczekiwań otoczenia.

Im jestem starsza, tym bardziej rozumiem, że najpiękniejsze chwile mojego życia nie były związane z rzeczami, które kupiłam, ale z emocjami, które przeżyłam.
Zachód słońca oglądany z bliskimi.
Śmiech, który pojawia się niespodziewanie. Przytulenie.
Poczucie spokoju.
Wdzięczność za zwyczajny dzień.
To są momenty, które zostają z nami na zawsze.

Może właśnie dlatego dzieci tak często przypominają nam o tym, co naprawdę ważne.
Pokazują nam, że można zachwycać się drobiazgami. Że można cieszyć się chwilą bez myślenia o tym, co będzie jutro. Że można być szczęśliwym nie dlatego, że ma się wszystko, ale dlatego, że potrafi się dostrzec piękno w tym, co już jest.

I może nie chodzi o to, aby znów stać się dzieckiem.
Może chodzi o to, aby nie zgubić w sobie tej części, która ufa, czuje, zachwyca się i potrafi być obecna.
Bo najcenniejsze rzeczy w życiu nie mają metek, marek ani ceny.
Są obecnością.
Są miłością.
Są spokojem.
Są chwilami, których nie da się kupić, ale które nadają życiu prawdziwą wartość. 

OLA SIĘ ŚMIEJE... zadaje sobie pytanie...może największą mądrością jest zachować w sobie serce dziecka i świadomość dorosłego? 

Najważniejszą osobę w swoim życiu widzisz codziennie w lustrze

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Dziś chcę podzielić się refleksją, która dojrzewała we mnie przez jakiś czas.
To coś, co wydaje się oczywiste, a jednak często odkrywamy tę prawdę dopiero po wielu doświadczeniach, wzlotach i upadkach.

"Najważniejszą dla siebie osobę widzę codziennie w lustrze".

Nie zawsze tak było. Przez długi czas skupiałam swoją uwagę na innych. 

Wspierałam, pomagałam, troszczyłam się, dawałam swoją energię i czas. Cieszyło mnie, gdy mogłam być dla kogoś wsparciem, kiedy mogłam wysłuchać, doradzić czy po prostu być obok.
Z czasem jednak zaczęłam rozumieć, że równie ważne jest skierowanie tej samej troski do samej siebie.
Dziś wiem, że w najtrudniejszych momentach życia to właśnie ja jestem ze sobą każdego dnia. To ja słyszę swoje myśli, czuję swoje emocje i przeżywam wszystkie doświadczenia. To ze sobą spędzam każdą chwilę swojego życia. Dlatego jakość relacji, którą buduję z samą sobą, ma ogromny wpływ na moje samopoczucie, zdrowie i codzienne wybory.

Wiele nauczyła mnie psychologia. Dzięki niej zrozumiałam, czym jest samowspółczucie i jak ważne jest traktowanie siebie z taką samą życzliwością, jaką obdarzamy bliskich. Nauczyłam się, że emocje nie są przeszkodą ani słabością. Są informacją. Są drogowskazem, który pokazuje, czego potrzebuję, co jest dla mnie ważne i gdzie powinnam skierować swoją uwagę.
Zrozumiałam również, jak ważne jest stawianie zdrowych granic. Przestałam postrzegać je jako mur oddzielający mnie od innych ludzi. Dziś widzę w nich wyraz szacunku do siebie, swoich wartości i swojej energii. Nauczyłam się także akceptować siebie bardziej taką, jaka jestem,  ze swoimi mocnymi stronami, ale również z niedoskonałościami i obszarami, które wciąż się rozwijają.

Ogromny wpływ miał na mnie również rozwój osobisty. To on pokazał mi, że stawianie swoich potrzeb na pierwszym miejscu nie jest egoizmem. Jest odpowiedzialnością za własne życie.
Nauczył mnie dokonywać bardziej świadomych wyborów, przestać szukać swojej wartości w opiniach innych ludzi i zaufać własnej drodze.
Z biegiem lat coraz bardziej rozumiem, że szczęście nie przychodzi z zewnątrz. Nie zależy od aprobaty innych, liczby osiągnięć czy spełniania cudzych oczekiwań. Rodzi się wewnątrz nas, kiedy żyjemy w zgodzie ze sobą.

Szczególne miejsce na tej drodze zajmuje dla mnie rozwój duchowy oraz praktyka jogi kundalini. To właśnie one nauczyły mnie zatrzymywać się w świecie, który nieustannie zachęca do pośpiechu. Nauczyły mnie słuchać siebie głębiej i ufać temu, co podpowiada mi intuicja.

Praktyka medytacji i jogi pomogła mi odkryć, że wiele odpowiedzi, których szukamy na zewnątrz, już istnieje w nas samych.
Potrzebujemy jedynie chwili ciszy, aby je usłyszeć.
Joga kundalini nauczyła mnie również większej uważności i obecności. Pokazała, że nie wszystko wymaga natychmiastowego działania. Czasem największą mądrością jest zatrzymanie się, odpoczynek i pozwolenie sobie na regenerację. Czasem siłą nie jest walka, lecz akceptacja. Nie kontrola, lecz zaufanie do procesu życia.

Im jestem starsza, tym bardziej rozumiem, że miłość do siebie nie oznacza bycia idealną. Nie oznacza ciągłego rozwoju, naprawiania siebie czy dążenia do perfekcji.
Miłość do siebie oznacza obecność.
To umiejętność przytulenia siebie w chwilach słabości. To mówienie do siebie z czułością, kiedy coś nie idzie zgodnie z planem. To wybieranie tego, co jest zgodne z moim sercem, nawet jeśli nie zawsze spotyka się to ze zrozumieniem otoczenia.
Coraz częściej wybieram słuchanie swojego wewnętrznego głosu zamiast hałasu świata. Wybieram akceptację zamiast nieustannego poprawiania siebie.
Wybieram łagodność zamiast surowej oceny. Wybieram miłość zamiast krytyki.
Bo wiem, że najdłuższą i najważniejszą relacją, jaką buduję przez całe życie, jest relacja z samą sobą.

OLA SIĘ ŚMIEJE...już jest swoją przyjaciółką, a nie krytykiem.