Zanim ciało powie: "DOŚĆ "

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Skutecznie odpoczywać nauczyłam się dopiero wtedy, kiedy moje ciało powiedziało: „DOŚĆ”

Nie zrobiło tego od razu.

Najpierw wysyłało małe sygnały. Zmęczenie, napięcie, rozdrażnienie, trudność z koncentracją, potrzebę ciszy.
A ja często odpowiadałam na nie kolejnym zadaniem, kolejnym treningiem, kolejnym „jeszcze tylko to zrobię”.

Długo myślałam, że odpocznę wtedy, kiedy już wszystko zrobię.
Kiedy dom będzie ogarnięty.
Kiedy skończę pracę.
Kiedy odpiszę na wiadomości.
Kiedy załatwię wszystkie sprawy.
Kiedy będę miała więcej czasu.
Tylko że lista rzeczy do zrobienia właściwie nigdy się nie kończy.


I wtedy zrozumiałam coś bardzo ważnego:
odpoczynek nie jest nagrodą za produktywność. Jest jedną z podstawowych potrzeb człowieka.

Odpoczynek to coś więcej niż niepracowanie

Przez długi czas odpoczynek kojarzył mi się przede wszystkim z chwilą, kiedy przestaję pracować.

Zamykam komputer. Kładę się na kanapie. Włączam serial. Biorę telefon do ręki.
Teoretycznie nic już nie robię.
A jednak moja głowa nadal pracuje.
Przetwarza informacje.
Reaguje na dźwięki i obrazy.
Czyta wiadomości.
Przewija kolejne treści.
Porównuje.
Planuje.
Ocenia.
Przeskakuje z jednej rzeczy na drugą.

I właśnie wtedy zaczęłam rozumieć, że brak aktywności nie zawsze oznacza odpoczynek.

Możemy leżeć przez godzinę i nadal nie dać sobie prawdziwego wytchnienia.
Możemy mieć wolny dzień, a mimo to pozostawać wewnętrznie w ciągłej gotowości.
Bo odpoczynek nie zaczyna się wyłącznie wtedy, kiedy przestajemy pracować.
Zaczyna się wtedy, kiedy możemy przestać być w ciągłej gotowości.

Czego tak naprawdę potrzebuje układ nerwowy?
Nasz układ nerwowy przez cały dzień odbiera ogromną ilość informacji.
Dźwięki.
Obrazy.
Rozmowy.
Powiadomienia.
Wiadomości.
Presję czasu.
Obowiązki.
Emocje.
Decyzje.
Do tego dochodzi życie, które samo w sobie potrafi być intensywne.
Dlatego odpoczynek nie zawsze powinien oznaczać kolejną aktywność, która ma nam sprawić przyjemność.
Czasami najbardziej potrzebujemy zmniejszenia ilości bodźców.
Ciszy zamiast kolejnego podcastu.
Spaceru zamiast kolejnych informacji.
Oddechu zamiast kolejnego zadania.
Kontaktu z naturą zamiast ekranu.
Snu zamiast „jeszcze tylko jednego odcinka”.
Bycia zamiast ciągłego robienia.
Dla mnie właśnie tego zaczęło oznaczać słowo regeneracja.
Nie tylko „nic nie robić”.
Ale stworzyć sobie warunki, w których ciało i umysł mogą choć na chwilę przestać działać na najwyższych obrotach.

Czego długo nie rozumiałam jako odpoczynku?

Bezmyślnego scrollowania telefonu.
Mogę leżeć i niczego pozornie nie robić, ale jednocześnie dostarczać głowie setek nowych informacji, obrazów i emocji.
To nie zawsze jest odpoczynek. Czasami jest po prostu kolejną formą pobudzenia.

Oglądania serialu na Netflixie, żeby „odłączyć myśli”.
Nie mam nic przeciwko serialom. Sama lubię czasem obejrzeć coś dla przyjemności.
Ale nauczyłam się zauważać różnicę między przyjemnością a regeneracją.
Serial może być formą odpoczynku od obowiązków, ale niekoniecznie będzie odpoczynkiem od bodźców.

Zakupów, przeglądania internetu i ciągłego sprawdzania wiadomości.
Mogą dawać chwilową przyjemność, rozproszenie albo poczucie, że „coś się dzieje”.
Ale układ nerwowy nadal odbiera kolejne bodźce.

Sprzątania, gotowania i załatwiania kolejnych spraw w czasie, który miał być odpoczynkiem.
Bo czasami łatwiej mi było zrobić jeszcze jedną rzecz, niż naprawdę się zatrzymać.
I chyba właśnie to było dla mnie jednym z trudniejszych odkryć.

Nie muszę zasługiwać na odpoczynek tym, że najpierw wszystko zrobię.

To brzmi trochę absurdalnie, prawda?

A jednak często tak funkcjonujemy.
Jesteśmy zmęczeni, więc próbujemy się pobudzić, żeby jeszcze trochę wytrzymać.
Tylko pobudzenie nie jest regeneracją.
Odpoczynek może wyglądać zupełnie inaczej

Dzisiaj odpoczywam świadomie.

Spaceruję bez pośpiechu i bez celu.
Nie po to, żeby zrobić określoną liczbę kroków. Nie po to, żeby coś osiągnąć.
Po prostu idę.

Praktykuję jogę, medytację i świadomy oddech.
Nie zawsze po to, żeby coś w sobie naprawić.
Czasami po prostu po to, żeby pobyć ze sobą.

Wybieram naturę, ciszę i spokój.
Coraz bardziej doceniam momenty, w których niczego nie muszę słuchać, oglądać ani komentować.

Czytam książkę zamiast dostarczać sobie kolejnych krótkich treści.

Odkładam telefon.
Nie dlatego, że telefon jest zły.
Tylko dlatego, że czasami potrzebuję odłączyć się od ciągłego dopływu informacji.

Dbam o sen.
Bo sen nie jest stratą czasu.
Jest jednym z najważniejszych sposobów, w jaki organizm może się regenerować.

Celebruję spokojne chwile.
Kubek czegoś ciepłego wypity bez pośpiechu. Słońce na twarzy. Cisza. Spacer. Patrzenie przez okno.

I coraz częściej pozwalam sobie po prostu być.
Bez celu.
Bez wyniku.
Bez produktywności.
Bez poczucia winy.

Odpoczynek nie zawsze musi być przyjemny
To też było dla mnie ważne odkrycie.

Czasami odpoczynek nie wygląda jak wakacje, masaż czy piękny poranek przy kawie.
Czasami odpoczynek oznacza zrezygnowanie z czegoś.

Odwołanie spotkania, kiedy naprawdę nie mam już przestrzeni.
Nieodpisanie natychmiast na wiadomość.
Powiedzenie „nie”.
Niebranie na siebie kolejnego obowiązku.
Wyłączenie telefonu.
Pójście wcześniej spać.
Zostawienie czegoś na jutro.
Nieuzasadnianie tego, że potrzebuję pobyć sama.
Bo odpoczynek to również stawianie granic temu, co nieustannie zabiera nam energię.
Najtrudniejsze bywa pozwolenie sobie na nicnierobienie

Myślę, że wiele z nas zostało nauczonych wartościowania siebie przez pryzmat tego, ile robimy.
Im więcej zrobione, tym lepiej.
Im bardziej zajęte, tym bardziej potrzebne.
Im bardziej produktywne, tym bardziej wartościowe.

A przecież człowiek nie jest projektem do nieustannego ulepszania.
Nie musimy każdego dnia czegoś osiągać.
Nie każdy dzień musi być produktywny.
Nie każda chwila musi być wykorzystana.
Nie każda przestrzeń w kalendarzu musi zostać czymś wypełniona.

Czasami największą troską o siebie jest właśnie niewypełnianie kolejnej chwili.

Dzisiaj słucham wcześniej
Kiedyś czekałam, aż moje ciało naprawdę zacznie krzyczeć.
Dzisiaj próbuję słuchać wtedy, kiedy jeszcze mówi cicho.
Zmęczenie.
Napięcie.
Rozdrażnienie.
Trudność z koncentracją.
Brak cierpliwości.
Potrzeba ciszy.
Niechęć do kolejnych bodźców.
Poczucie, że wszystko jest „za dużo”.
To są dla mnie sygnały, przy których coraz częściej zatrzymuję się i pytam:
„Czego teraz potrzebuję?”
Nie:
„Co jeszcze mam zrobić?”
Nie:
„Co powinnam?”
Nie:
„Jak mogę jeszcze wytrzymać?”
Tylko:
„Czego potrzebuję?”
I czasami odpowiedź jest bardzo prosta.
Potrzebuję spaceru.
Potrzebuję snu.
Potrzebuję ciszy.
Potrzebuję odłożyć telefon.
Potrzebuję niczego nie planować.
Potrzebuję pobyć sama.
Potrzebuję oddechu.
A czasami po prostu:
„Potrzebuję odpocząć.” 🤍

Nie czekajmy, aż ciało powie „DOŚĆ”, żeby w końcu potraktować odpoczynek poważnie.
Może warto zacząć słuchać wcześniej.
Zanim zmęczenie zamieni się w przeciążenie.
Zanim napięcie stanie się codziennością.
Zanim ciało będzie musiało krzyczeć, żebyśmy wreszcie je usłyszeli.
Bo odpoczynek nie jest lenistwem.
Nie jest słabością.
Nie jest nagrodą za dobrze wykonaną pracę.
Odpoczynek jest częścią życia.

I być może jedną z najważniejszych rzeczy, których możemy się nauczyć, jest nie tylko to, jak żyć, działać i dawać z siebie, ale również…
jak się zatrzymać.
Zanim będzie za późno.

OLA SIĘ ŚMIEJE...umie odpoczywać. 

To zaczyna się wcześniej, niż myślisz…

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Dziś chcę porozmawiać z Tobą o dobrostanie.

O słowie, które coraz częściej pojawia się w rozmowach o zdrowiu, psychologii, świadomym życiu i dbaniu o siebie. A jednak mam wrażenie, że czasami sprowadzamy dobrostan do czegoś znacznie prostszego, niż jest w rzeczywistości.

Do dobrego nastroju.

Do chwili relaksu.

Do wyjazdu, masażu, kąpieli, świecy, dobrej kawy czy dnia bez obowiązków.

A przecież dobrostan to coś znacznie głębszego.

Dla mnie dobrostan nie oznacza tego, że każdego dnia jestem szczęśliwa, spokojna i wolna od trudnych emocji. 

Nie oznacza też życia bez problemów, rozczarowań, zmęczenia czy gorszych dni.

Dobrostan to dla mnie relacja, jaką mam ze sobą i sposób, w jaki troszczę się o siebie na co dzień.

To stan pewnej wewnętrznej równowagi, który buduję poprzez małe, powtarzalne wybory. To świadomość tego, czego potrzebuje moje ciało, czym karmią się moje myśli, jakie emocje dopuszczam do głosu, jakie relacje tworzę i na co każdego dnia świadomie daję swoją uwagę.

Dobrostan jest więc czymś, co się buduje, a nie czymś, co się po prostu znajduje.

Dobrostan to coś więcej niż dobre samopoczucie

Człowiek jest całością.

Nie możemy oddzielić ciała od emocji, emocji od myśli, myśli od relacji, a relacji od naszego poczucia bezpieczeństwa i wewnętrznego spokoju.

Dlatego dobrostan ma dla mnie wiele wymiarów.

To troska o ciało, ale również o psychikę. To odpoczynek, ale także umiejętność stawiania granic. To ruch, odżywianie i sen, ale również to, czym karmimy swój umysł. To relacje z innymi, ale także relacja z samą sobą.

Można przecież bardzo dobrze wyglądać, a jednocześnie być wewnętrznie wyczerpaną.

Można mieć piękne życie na zewnątrz i czuć pustkę w środku.

Można dużo osiągać, a jednocześnie zupełnie nie mieć kontaktu ze sobą.

Dlatego coraz bardziej wierzę w to, że dobrostan zaczyna się nie wtedy, kiedy wszystko w naszym życiu jest idealne, ale wtedy, kiedy zaczynamy uważnie przyglądać się sobie.

Czego naprawdę potrzebuję?

Co mi służy?

Co mnie wzmacnia?

Co odbiera mi energię?

Czego mam za dużo?

Czego jest w moim życiu za mało?

I przede wszystkim: czy ja w ogóle siebie słucham?

Dobrostan zaczyna się od codziennych wyborów

Czasami myślimy, że aby coś zmienić, potrzebujemy wielkiej rewolucji.

A ja coraz bardziej przekonuję się, że dobrostan powstaje z małych rzeczy.

Z tego, o której kładę się spać.

Czy daję swojemu ciału wystarczająco dużo odpoczynku.

Co jem i czym odżywiam swoje ciało.

Czy mam w ciągu dnia chwilę ciszy.

Czy pozwalam sobie zwolnić.

Czy wychodzę na spacer.

Czy znajduję czas na praktykę na macie.

Czy oddycham świadomie.

Czy potrafię zatrzymać się choć na kilka minut i po prostu być.

Dla mnie ogromne znaczenie ma właśnie ta codzienna uważność.

Poranna praktyka, oddech, cisza, gorąca woda, ruch, medytacja. Czasami kawa lub herbata wypita bez pośpiechu. Spacer. Kontakt z naturą. Chwila, w której nie muszę niczego robić i nikomu niczego udowadniać.

To nie są wielkie wydarzenia.

Z takich małych chwil składa się moje życie.

I właśnie z nich buduję swój dobrostan.

Czym karmisz swoje ciało?

To pytanie wydaje mi się niezwykle ważne.

Dobrostan zaczyna się również od tego, co dostarczamy swojemu organizmowi.

Z czasem coraz bardziej świadomie wybieram, co jem i jak traktuję swoje ciało. Zwracam uwagę na jakość jedzenia, na to, czego potrzebuję, ale również na to, jak się po nim czuję.

Nie chodzi mi o perfekcję.

Nie wierzę w życie podporządkowane zakazom i nakazom.

Chodzi o świadomość.

O pytanie: czy to, czym się karmię, rzeczywiście mnie odżywia?

I nie mam na myśli wyłącznie jedzenia.

Bo przecież karmimy się również tym, co oglądamy, czego słuchamy, jakie treści wpuszczamy do swojej głowy i jakimi ludźmi się otaczamy.

Możemy zjeść bardzo zdrowy posiłek, a później przez kilka godzin karmić umysł lękiem, porównywaniem się, negatywnymi informacjami czy cudzym życiem.

Dlatego dla mnie dobrostan obejmuje również higienę własnej uwagi.

Coraz bardziej świadomie wybieram, czym się otaczam.

Co oglądam.

Czego słucham.

Co czytam.

Z kim rozmawiam.

Jakie myśli pielęgnuję.

To, czemu regularnie daję swoją uwagę, zaczyna mieć wpływ na moje samopoczucie, sposób myślenia i postrzeganie świata.

Dobrostan to również sen i odpoczynek

Przez wiele lat można funkcjonować w przekonaniu, że odpoczynek jest czymś, na co trzeba sobie zasłużyć.

Najpierw wszystko zrobić.

Zająć się innymi.

Wypełnić obowiązki.

Odpowiedzieć na wiadomości.

Dopiero później można pomyśleć o sobie.

Dziś patrzę na to inaczej.

Odpoczynek nie jest nagrodą za produktywność.

Jest potrzebą człowieka.

Sen nie jest stratą czasu.

Jest jednym z fundamentów naszego funkcjonowania.

Jeśli jestem niewyspana, przeciążona i cały czas działam na wysokich obrotach, trudno mówić o prawdziwym dobrostanie.

Dlatego uczę się również sprawdzać, czy odpowiednio długo śpię i czy rzeczywiście pozwalam sobie na regenerację.

Nie tylko wtedy, kiedy już nie mam siły.

Dobrostan to relacja z własnymi myślami

To jeden z obszarów, który jest dla mnie szczególnie ważny.

Bo nie zawsze mam wpływ na to, co wydarza się wokół mnie.

Mam jednak wpływ na to, jak długo pozostaję w określonej myśli, jakie znaczenie jej nadaję i czym pozwalam karmić swój umysł.

Nie chodzi o udawanie, że wszystko jest dobrze.

Nie chodzi o pozytywne myślenie za wszelką cenę.

Nie chodzi o zakładanie różowych okularów.

Życie przynosi straty, rozczarowania, trudne doświadczenia i sytuacje, których nie możemy zmienić.

Dobrostan nie polega na tym, żeby tego nie czuć.

Wręcz przeciwnie.

Dla mnie oznacza zgodę na to, że również trudne emocje są częścią życia.

Złość.

Smutek.

Żal.

Strach.

Bezsilność.

One również mają swoje miejsce.

Ale dobrostan oznacza dla mnie uczenie się, jak przez te emocje przechodzić, zamiast pozwalać im przejąć całe moje życie.

To również umiejętność zatrzymania się i zapytania:

Czy to, co właśnie myślę, naprawdę mi służy?

Czy ta myśl jest faktem?

Czy jest tylko moją interpretacją?

Czy mogę spojrzeć na tę sytuację inaczej?

I czasami właśnie w tym miejscu zaczyna się zmiana.

Nie zmieniam wydarzenia.

Zmienia się moje podejście do niego.

Dobrostan to także relacje

Nie jesteśmy stworzeni do życia w całkowitym odosobnieniu.

Potrzebujemy bliskości, rozmowy, obecności, poczucia przynależności.

Ale relacje mogą być również źródłem ogromnego przeciążenia.

Dlatego budowanie dobrostanu to dla mnie także uczenie się, które relacje mnie wzmacniają, a które odbierają mi spokój.

To stawianie granic.

To mówienie „nie”, kiedy naprawdę chcę powiedzieć „nie”.

To rezygnowanie z potrzeby ciągłego zadowalania innych.

To zrozumienie, że dbanie o siebie nie jest egoizmem.

Przez długi czas możemy myśleć, że jesteśmy dobrzy dla innych wtedy, kiedy jesteśmy zawsze dostępni, pomocni i gotowi zrezygnować z siebie.

Dzisiaj wiem, że mogę kochać, wspierać i być blisko innych, nie opuszczając przy tym samej siebie.

A co z wewnętrznym spokojem?

Dla mnie dobrostan jest mocno związany z wewnętrznym spokojem.

Nie takim spokojem, w którym nic się nie dzieje.

Tylko takim, w którym nawet kiedy życie nie układa się dokładnie tak, jak chciałam, mam w sobie miejsce, do którego mogę wrócić.

Tym miejscem jest dla mnie oddech.

Medytacja.

Praktyka.

Cisza.

Kontakt z naturą.

Wdzięczność.

Świadoma obecność.

To właśnie dlatego tak ważna jest dla mnie praktyka na macie, joga, medytacja i praca z oddechem. Nie dlatego, że dzięki nim życie nagle staje się idealne.

Tylko dlatego, że dzięki nim uczę się wracać do siebie.

A przecież właśnie o to chodzi.

Nie o to, żeby nigdy nie wypaść z równowagi.

Tylko o to, żeby wiedzieć, jak do siebie wrócić.

Dobrostan nie jest stanem permanentnego szczęścia

To chyba jedna z najważniejszych rzeczy, które chciałabym powiedzieć.

Nie chcę żyć w przekonaniu, że jeśli jestem smutna, zmęczona albo mam gorszy dzień, to znaczy, że coś robię źle.

Dobrostan nie oznacza ciągłego uśmiechu.

Nie oznacza życia bez problemów.

Nie oznacza również tego, że zawsze mam energię i motywację.

Dla mnie dobrostan jest bardziej jak wewnętrzna baza.

Poczucie, że jestem po swojej stronie.

Że potrafię siebie usłyszeć.

Że zauważam, kiedy potrzebuję odpoczynku.

Że umiem powiedzieć „dość”.

Że potrafię zwolnić.

Że nie muszę cały czas być silna.

Że mogę przeżywać trudne emocje, a jednocześnie nie tracić kontaktu ze sobą.

Jak więc budować swój dobrostan?

Myślę, że warto zacząć od prostych pytań.

Jak się naprawdę czuję?

Nie jak powinnam się czuć.

Nie jak chciałabym się czuć.

Tylko jak naprawdę się czuję.

Czego potrzebuje dziś moje ciało?

Snu? Ruchu? Odpoczynku? Dobrego jedzenia? Ciszy?

Czym karmię swój umysł?

Jakie treści oglądam? Czego słucham? Jakie myśli powtarzam sobie każdego dnia?

Jakie relacje buduję?

Czy są w nich wzajemność, szacunek, bezpieczeństwo i przestrzeń na bycie sobą?

Czy potrafię odpoczywać bez poczucia winy?

Czy mam w swoim życiu miejsce na ciszę?

Czy umiem być ze sobą bez potrzeby ciągłego zajmowania czymś uwagi?

Czy moje codzienne wybory przybliżają mnie do życia, którego naprawdę chcę?

I jeszcze jedno pytanie, chyba najważniejsze:

Czy jestem dla siebie kimś, o kogo naprawdę dbam?

Dobrostan buduje się codziennie

Nie wierzę, że pewnego dnia osiągniemy jakiś magiczny poziom dobrostanu i już na zawsze tam zostaniemy.

Życie się zmienia.

My się zmieniamy.

Zmieniają się nasze potrzeby, relacje, możliwości, priorytety i wartości.

Dlatego dobrostan jest dla mnie procesem.

Codziennym powracaniem do siebie.

Czasami poprzez jogę.

Czasami poprzez medytację.

Czasami poprzez spacer i kontakt z naturą.

Czasami poprzez sen.

Czasami poprzez odpuszczenie czegoś, co kiedyś wydawało mi się bardzo ważne.

Czasami poprzez powiedzenie „nie”.

A czasami po prostu poprzez świadomy oddech i zatrzymanie się na kilka chwil.

Coraz bardziej rozumiem, że troska o siebie nie musi być spektakularna.

Nie musi wyglądać jak wielka zmiana życia.

Może wyglądać jak wcześniejsze pójście spać.

Jak wyłączenie telefonu.

Jak ugotowanie sobie dobrego posiłku.

Jak wyjście na spacer.

Jak kilka minut ciszy.

Jak zauważenie własnych emocji.

Jak odpuszczenie sobie tego, że dzisiaj nie jestem tak produktywna, jak planowałam.

Jak wybór tego, co naprawdę mi służy.

Dobrostan zaczyna się od siebie.

Dzisiaj nie chcę już budować swojego życia wyłącznie wokół tego, czego potrzebują inni.

Nie chcę czekać z odpoczynkiem do momentu, aż wszystko będzie zrobione.

Nie chcę odkładać siebie na później.

Bo wiem, że „później” może nigdy nie nadejść.

Chcę być uważna na siebie tu i teraz.

Chcę świadomie wybierać, co jem, czego słucham, co oglądam, o czym myślę, z kim spędzam czas i jak traktuję własne ciało.

Chcę pamiętać o śnie, oddechu, ruchu, ciszy i odpoczynku.

Chcę mieć przestrzeń na relacje, ale również na samotność.

Chcę pozwalać sobie na radość, ale nie uciekać od trudnych emocji.

Chcę być blisko siebie również wtedy, kiedy nie wszystko układa się tak, jak sobie wymarzyłam.

Dziś dobrostan rozumiem nie jako idealne życie.

Rozumiem go jako świadome życie.

Życie, w którym jestem obecna.

W którym słucham siebie.

W którym nieustannie uczę się rozpoznawać swoje potrzeby.

W którym nie próbuję już być wszystkim dla wszystkich, zapominając o sobie.

I może właśnie dlatego dobrostan nie jest dla mnie celem, który trzeba kiedyś osiągnąć.

Jest codzienną praktyką.

Sposobem bycia ze sobą.

Małymi decyzjami, które każdego dnia mówią:

„Jesteś ważna. Zadbaj o siebie. Wróć do siebie.”

I może warto dziś zatrzymać się na chwilę i zadać sobie jedno pytanie:

Jak wyglądałoby moje życie, gdybym naprawdę zaczęła traktować swój dobrostan jako coś ważnego, a nie jako coś, na co znajdę czas dopiero wtedy, kiedy zadbam już o wszystko i wszystkich?

OLA SIĘ ŚMIEJE...dba o swój dobry stan.