Najważniejszą osobę w swoim życiu widzisz codziennie w lustrze

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.

Dziś chcę podzielić się refleksją, która dojrzewała we mnie przez jakiś czas.
To coś, co wydaje się oczywiste, a jednak często odkrywamy tę prawdę dopiero po wielu doświadczeniach, wzlotach i upadkach.

"Najważniejszą dla siebie osobę widzę codziennie w lustrze".

Nie zawsze tak było. Przez długi czas skupiałam swoją uwagę na innych. 

Wspierałam, pomagałam, troszczyłam się, dawałam swoją energię i czas. Cieszyło mnie, gdy mogłam być dla kogoś wsparciem, kiedy mogłam wysłuchać, doradzić czy po prostu być obok.
Z czasem jednak zaczęłam rozumieć, że równie ważne jest skierowanie tej samej troski do samej siebie.
Dziś wiem, że w najtrudniejszych momentach życia to właśnie ja jestem ze sobą każdego dnia. To ja słyszę swoje myśli, czuję swoje emocje i przeżywam wszystkie doświadczenia. To ze sobą spędzam każdą chwilę swojego życia. Dlatego jakość relacji, którą buduję z samą sobą, ma ogromny wpływ na moje samopoczucie, zdrowie i codzienne wybory.

Wiele nauczyła mnie psychologia. Dzięki niej zrozumiałam, czym jest samowspółczucie i jak ważne jest traktowanie siebie z taką samą życzliwością, jaką obdarzamy bliskich. Nauczyłam się, że emocje nie są przeszkodą ani słabością. Są informacją. Są drogowskazem, który pokazuje, czego potrzebuję, co jest dla mnie ważne i gdzie powinnam skierować swoją uwagę.
Zrozumiałam również, jak ważne jest stawianie zdrowych granic. Przestałam postrzegać je jako mur oddzielający mnie od innych ludzi. Dziś widzę w nich wyraz szacunku do siebie, swoich wartości i swojej energii. Nauczyłam się także akceptować siebie bardziej taką, jaka jestem,  ze swoimi mocnymi stronami, ale również z niedoskonałościami i obszarami, które wciąż się rozwijają.

Ogromny wpływ miał na mnie również rozwój osobisty. To on pokazał mi, że stawianie swoich potrzeb na pierwszym miejscu nie jest egoizmem. Jest odpowiedzialnością za własne życie.
Nauczył mnie dokonywać bardziej świadomych wyborów, przestać szukać swojej wartości w opiniach innych ludzi i zaufać własnej drodze.
Z biegiem lat coraz bardziej rozumiem, że szczęście nie przychodzi z zewnątrz. Nie zależy od aprobaty innych, liczby osiągnięć czy spełniania cudzych oczekiwań. Rodzi się wewnątrz nas, kiedy żyjemy w zgodzie ze sobą.

Szczególne miejsce na tej drodze zajmuje dla mnie rozwój duchowy oraz praktyka jogi kundalini. To właśnie one nauczyły mnie zatrzymywać się w świecie, który nieustannie zachęca do pośpiechu. Nauczyły mnie słuchać siebie głębiej i ufać temu, co podpowiada mi intuicja.

Praktyka medytacji i jogi pomogła mi odkryć, że wiele odpowiedzi, których szukamy na zewnątrz, już istnieje w nas samych.
Potrzebujemy jedynie chwili ciszy, aby je usłyszeć.
Joga kundalini nauczyła mnie również większej uważności i obecności. Pokazała, że nie wszystko wymaga natychmiastowego działania. Czasem największą mądrością jest zatrzymanie się, odpoczynek i pozwolenie sobie na regenerację. Czasem siłą nie jest walka, lecz akceptacja. Nie kontrola, lecz zaufanie do procesu życia.

Im jestem starsza, tym bardziej rozumiem, że miłość do siebie nie oznacza bycia idealną. Nie oznacza ciągłego rozwoju, naprawiania siebie czy dążenia do perfekcji.
Miłość do siebie oznacza obecność.
To umiejętność przytulenia siebie w chwilach słabości. To mówienie do siebie z czułością, kiedy coś nie idzie zgodnie z planem. To wybieranie tego, co jest zgodne z moim sercem, nawet jeśli nie zawsze spotyka się to ze zrozumieniem otoczenia.
Coraz częściej wybieram słuchanie swojego wewnętrznego głosu zamiast hałasu świata. Wybieram akceptację zamiast nieustannego poprawiania siebie.
Wybieram łagodność zamiast surowej oceny. Wybieram miłość zamiast krytyki.
Bo wiem, że najdłuższą i najważniejszą relacją, jaką buduję przez całe życie, jest relacja z samą sobą.

OLA SIĘ ŚMIEJE...już jest swoją przyjaciółką, a nie krytykiem.