Cześć, dzień dobry, dobry wieczór.
Skutecznie odpoczywać nauczyłam się dopiero wtedy, kiedy moje ciało powiedziało: „DOŚĆ”
Nie zrobiło tego od razu.
Najpierw wysyłało małe sygnały. Zmęczenie, napięcie, rozdrażnienie, trudność z koncentracją, potrzebę ciszy.
A ja często odpowiadałam na nie kolejnym zadaniem, kolejnym treningiem, kolejnym „jeszcze tylko to zrobię”.
Długo myślałam, że odpocznę wtedy, kiedy już wszystko zrobię.
Kiedy dom będzie ogarnięty.
Kiedy skończę pracę.
Kiedy odpiszę na wiadomości.
Kiedy załatwię wszystkie sprawy.
Kiedy będę miała więcej czasu.
Tylko że lista rzeczy do zrobienia właściwie nigdy się nie kończy.
I wtedy zrozumiałam coś bardzo ważnego:
odpoczynek nie jest nagrodą za produktywność. Jest jedną z podstawowych potrzeb człowieka.
Odpoczynek to coś więcej niż niepracowanie
Zamykam komputer. Kładę się na kanapie. Włączam serial. Biorę telefon do ręki.
Teoretycznie nic już nie robię.
A jednak moja głowa nadal pracuje.
Przetwarza informacje.
Reaguje na dźwięki i obrazy.
Czyta wiadomości.
Przewija kolejne treści.
Porównuje.
Planuje.
Ocenia.
Przeskakuje z jednej rzeczy na drugą.
I właśnie wtedy zaczęłam rozumieć, że brak aktywności nie zawsze oznacza odpoczynek.
Możemy leżeć przez godzinę i nadal nie dać sobie prawdziwego wytchnienia.
Możemy mieć wolny dzień, a mimo to pozostawać wewnętrznie w ciągłej gotowości.
Bo odpoczynek nie zaczyna się wyłącznie wtedy, kiedy przestajemy pracować.
Zaczyna się wtedy, kiedy możemy przestać być w ciągłej gotowości.
Czego tak naprawdę potrzebuje układ nerwowy?
Nasz układ nerwowy przez cały dzień odbiera ogromną ilość informacji.
Dźwięki.
Obrazy.
Rozmowy.
Powiadomienia.
Wiadomości.
Presję czasu.
Obowiązki.
Emocje.
Decyzje.
Do tego dochodzi życie, które samo w sobie potrafi być intensywne.
Dlatego odpoczynek nie zawsze powinien oznaczać kolejną aktywność, która ma nam sprawić przyjemność.
Czasami najbardziej potrzebujemy zmniejszenia ilości bodźców.
Ciszy zamiast kolejnego podcastu.
Spaceru zamiast kolejnych informacji.
Oddechu zamiast kolejnego zadania.
Kontaktu z naturą zamiast ekranu.
Snu zamiast „jeszcze tylko jednego odcinka”.
Bycia zamiast ciągłego robienia.
Dla mnie właśnie tego zaczęło oznaczać słowo regeneracja.
Nie tylko „nic nie robić”.
Ale stworzyć sobie warunki, w których ciało i umysł mogą choć na chwilę przestać działać na najwyższych obrotach.
Czego długo nie rozumiałam jako odpoczynku?
Bezmyślnego scrollowania telefonu.
Mogę leżeć i niczego pozornie nie robić, ale jednocześnie dostarczać głowie setek nowych informacji, obrazów i emocji.
To nie zawsze jest odpoczynek. Czasami jest po prostu kolejną formą pobudzenia.
Oglądania serialu na Netflixie, żeby „odłączyć myśli”.
Nie mam nic przeciwko serialom. Sama lubię czasem obejrzeć coś dla przyjemności.
Ale nauczyłam się zauważać różnicę między przyjemnością a regeneracją.
Serial może być formą odpoczynku od obowiązków, ale niekoniecznie będzie odpoczynkiem od bodźców.
Zakupów, przeglądania internetu i ciągłego sprawdzania wiadomości.
Mogą dawać chwilową przyjemność, rozproszenie albo poczucie, że „coś się dzieje”.
Ale układ nerwowy nadal odbiera kolejne bodźce.
Sprzątania, gotowania i załatwiania kolejnych spraw w czasie, który miał być odpoczynkiem.
Bo czasami łatwiej mi było zrobić jeszcze jedną rzecz, niż naprawdę się zatrzymać.
I chyba właśnie to było dla mnie jednym z trudniejszych odkryć.
Nie muszę zasługiwać na odpoczynek tym, że najpierw wszystko zrobię.
To brzmi trochę absurdalnie, prawda?
A jednak często tak funkcjonujemy.
Jesteśmy zmęczeni, więc próbujemy się pobudzić, żeby jeszcze trochę wytrzymać.
Tylko pobudzenie nie jest regeneracją.
Odpoczynek może wyglądać zupełnie inaczej
Dzisiaj odpoczywam świadomie.
Spaceruję bez pośpiechu i bez celu.
Nie po to, żeby zrobić określoną liczbę kroków. Nie po to, żeby coś osiągnąć.
Po prostu idę.
Praktykuję jogę, medytację i świadomy oddech.
Nie zawsze po to, żeby coś w sobie naprawić.
Czasami po prostu po to, żeby pobyć ze sobą.
Wybieram naturę, ciszę i spokój.
Coraz bardziej doceniam momenty, w których niczego nie muszę słuchać, oglądać ani komentować.
Czytam książkę zamiast dostarczać sobie kolejnych krótkich treści.
Odkładam telefon.
Nie dlatego, że telefon jest zły.
Tylko dlatego, że czasami potrzebuję odłączyć się od ciągłego dopływu informacji.
Dbam o sen.
Bo sen nie jest stratą czasu.
Jest jednym z najważniejszych sposobów, w jaki organizm może się regenerować.
Celebruję spokojne chwile.
Kubek czegoś ciepłego wypity bez pośpiechu. Słońce na twarzy. Cisza. Spacer. Patrzenie przez okno.
I coraz częściej pozwalam sobie po prostu być.
Bez celu.
Bez wyniku.
Bez produktywności.
Bez poczucia winy.
Odpoczynek nie zawsze musi być przyjemny
To też było dla mnie ważne odkrycie.
Czasami odpoczynek nie wygląda jak wakacje, masaż czy piękny poranek przy kawie.
Czasami odpoczynek oznacza zrezygnowanie z czegoś.
Odwołanie spotkania, kiedy naprawdę nie mam już przestrzeni.
Nieodpisanie natychmiast na wiadomość.
Powiedzenie „nie”.
Niebranie na siebie kolejnego obowiązku.
Wyłączenie telefonu.
Pójście wcześniej spać.
Zostawienie czegoś na jutro.
Nieuzasadnianie tego, że potrzebuję pobyć sama.
Bo odpoczynek to również stawianie granic temu, co nieustannie zabiera nam energię.
Najtrudniejsze bywa pozwolenie sobie na nicnierobienie
Myślę, że wiele z nas zostało nauczonych wartościowania siebie przez pryzmat tego, ile robimy.
Im więcej zrobione, tym lepiej.
Im bardziej zajęte, tym bardziej potrzebne.
Im bardziej produktywne, tym bardziej wartościowe.
A przecież człowiek nie jest projektem do nieustannego ulepszania.
Nie musimy każdego dnia czegoś osiągać.
Nie każdy dzień musi być produktywny.
Nie każda chwila musi być wykorzystana.
Nie każda przestrzeń w kalendarzu musi zostać czymś wypełniona.
Czasami największą troską o siebie jest właśnie niewypełnianie kolejnej chwili.
Dzisiaj słucham wcześniej
Kiedyś czekałam, aż moje ciało naprawdę zacznie krzyczeć.
Dzisiaj próbuję słuchać wtedy, kiedy jeszcze mówi cicho.
Zmęczenie.
Napięcie.
Rozdrażnienie.
Trudność z koncentracją.
Brak cierpliwości.
Potrzeba ciszy.
Niechęć do kolejnych bodźców.
Poczucie, że wszystko jest „za dużo”.
To są dla mnie sygnały, przy których coraz częściej zatrzymuję się i pytam:
„Czego teraz potrzebuję?”
Nie:
„Co jeszcze mam zrobić?”
Nie:
„Co powinnam?”
Nie:
„Jak mogę jeszcze wytrzymać?”
Tylko:
„Czego potrzebuję?”
I czasami odpowiedź jest bardzo prosta.
Potrzebuję spaceru.
Potrzebuję snu.
Potrzebuję ciszy.
Potrzebuję odłożyć telefon.
Potrzebuję niczego nie planować.
Potrzebuję pobyć sama.
Potrzebuję oddechu.
A czasami po prostu:
„Potrzebuję odpocząć.” 🤍
Nie czekajmy, aż ciało powie „DOŚĆ”, żeby w końcu potraktować odpoczynek poważnie.
Może warto zacząć słuchać wcześniej.
Zanim zmęczenie zamieni się w przeciążenie.
Zanim napięcie stanie się codziennością.
Zanim ciało będzie musiało krzyczeć, żebyśmy wreszcie je usłyszeli.
Bo odpoczynek nie jest lenistwem.
Nie jest słabością.
Nie jest nagrodą za dobrze wykonaną pracę.
Odpoczynek jest częścią życia.
I być może jedną z najważniejszych rzeczy, których możemy się nauczyć, jest nie tylko to, jak żyć, działać i dawać z siebie, ale również…
jak się zatrzymać.
Zanim będzie za późno.
Teoretycznie nic już nie robię.
A jednak moja głowa nadal pracuje.
Przetwarza informacje.
Reaguje na dźwięki i obrazy.
Czyta wiadomości.
Przewija kolejne treści.
Porównuje.
Planuje.
Ocenia.
Przeskakuje z jednej rzeczy na drugą.
I właśnie wtedy zaczęłam rozumieć, że brak aktywności nie zawsze oznacza odpoczynek.
Możemy leżeć przez godzinę i nadal nie dać sobie prawdziwego wytchnienia.
Możemy mieć wolny dzień, a mimo to pozostawać wewnętrznie w ciągłej gotowości.
Bo odpoczynek nie zaczyna się wyłącznie wtedy, kiedy przestajemy pracować.
Zaczyna się wtedy, kiedy możemy przestać być w ciągłej gotowości.
Czego tak naprawdę potrzebuje układ nerwowy?
Nasz układ nerwowy przez cały dzień odbiera ogromną ilość informacji.
Dźwięki.
Obrazy.
Rozmowy.
Powiadomienia.
Wiadomości.
Presję czasu.
Obowiązki.
Emocje.
Decyzje.
Do tego dochodzi życie, które samo w sobie potrafi być intensywne.
Dlatego odpoczynek nie zawsze powinien oznaczać kolejną aktywność, która ma nam sprawić przyjemność.
Czasami najbardziej potrzebujemy zmniejszenia ilości bodźców.
Ciszy zamiast kolejnego podcastu.
Spaceru zamiast kolejnych informacji.
Oddechu zamiast kolejnego zadania.
Kontaktu z naturą zamiast ekranu.
Snu zamiast „jeszcze tylko jednego odcinka”.
Bycia zamiast ciągłego robienia.
Dla mnie właśnie tego zaczęło oznaczać słowo regeneracja.
Nie tylko „nic nie robić”.
Ale stworzyć sobie warunki, w których ciało i umysł mogą choć na chwilę przestać działać na najwyższych obrotach.
Czego długo nie rozumiałam jako odpoczynku?
Bezmyślnego scrollowania telefonu.
Mogę leżeć i niczego pozornie nie robić, ale jednocześnie dostarczać głowie setek nowych informacji, obrazów i emocji.
To nie zawsze jest odpoczynek. Czasami jest po prostu kolejną formą pobudzenia.
Oglądania serialu na Netflixie, żeby „odłączyć myśli”.
Nie mam nic przeciwko serialom. Sama lubię czasem obejrzeć coś dla przyjemności.
Ale nauczyłam się zauważać różnicę między przyjemnością a regeneracją.
Serial może być formą odpoczynku od obowiązków, ale niekoniecznie będzie odpoczynkiem od bodźców.
Zakupów, przeglądania internetu i ciągłego sprawdzania wiadomości.
Mogą dawać chwilową przyjemność, rozproszenie albo poczucie, że „coś się dzieje”.
Ale układ nerwowy nadal odbiera kolejne bodźce.
Sprzątania, gotowania i załatwiania kolejnych spraw w czasie, który miał być odpoczynkiem.
Bo czasami łatwiej mi było zrobić jeszcze jedną rzecz, niż naprawdę się zatrzymać.
I chyba właśnie to było dla mnie jednym z trudniejszych odkryć.
Nie muszę zasługiwać na odpoczynek tym, że najpierw wszystko zrobię.
To brzmi trochę absurdalnie, prawda?
A jednak często tak funkcjonujemy.
Jesteśmy zmęczeni, więc próbujemy się pobudzić, żeby jeszcze trochę wytrzymać.
Tylko pobudzenie nie jest regeneracją.
Odpoczynek może wyglądać zupełnie inaczej
Dzisiaj odpoczywam świadomie.
Spaceruję bez pośpiechu i bez celu.
Nie po to, żeby zrobić określoną liczbę kroków. Nie po to, żeby coś osiągnąć.
Po prostu idę.
Praktykuję jogę, medytację i świadomy oddech.
Nie zawsze po to, żeby coś w sobie naprawić.
Czasami po prostu po to, żeby pobyć ze sobą.
Wybieram naturę, ciszę i spokój.
Coraz bardziej doceniam momenty, w których niczego nie muszę słuchać, oglądać ani komentować.
Czytam książkę zamiast dostarczać sobie kolejnych krótkich treści.
Odkładam telefon.
Nie dlatego, że telefon jest zły.
Tylko dlatego, że czasami potrzebuję odłączyć się od ciągłego dopływu informacji.
Dbam o sen.
Bo sen nie jest stratą czasu.
Jest jednym z najważniejszych sposobów, w jaki organizm może się regenerować.
Celebruję spokojne chwile.
Kubek czegoś ciepłego wypity bez pośpiechu. Słońce na twarzy. Cisza. Spacer. Patrzenie przez okno.
I coraz częściej pozwalam sobie po prostu być.
Bez celu.
Bez wyniku.
Bez produktywności.
Bez poczucia winy.
Odpoczynek nie zawsze musi być przyjemny
To też było dla mnie ważne odkrycie.
Czasami odpoczynek nie wygląda jak wakacje, masaż czy piękny poranek przy kawie.
Czasami odpoczynek oznacza zrezygnowanie z czegoś.
Odwołanie spotkania, kiedy naprawdę nie mam już przestrzeni.
Nieodpisanie natychmiast na wiadomość.
Powiedzenie „nie”.
Niebranie na siebie kolejnego obowiązku.
Wyłączenie telefonu.
Pójście wcześniej spać.
Zostawienie czegoś na jutro.
Nieuzasadnianie tego, że potrzebuję pobyć sama.
Bo odpoczynek to również stawianie granic temu, co nieustannie zabiera nam energię.
Najtrudniejsze bywa pozwolenie sobie na nicnierobienie
Myślę, że wiele z nas zostało nauczonych wartościowania siebie przez pryzmat tego, ile robimy.
Im więcej zrobione, tym lepiej.
Im bardziej zajęte, tym bardziej potrzebne.
Im bardziej produktywne, tym bardziej wartościowe.
A przecież człowiek nie jest projektem do nieustannego ulepszania.
Nie musimy każdego dnia czegoś osiągać.
Nie każdy dzień musi być produktywny.
Nie każda chwila musi być wykorzystana.
Nie każda przestrzeń w kalendarzu musi zostać czymś wypełniona.
Czasami największą troską o siebie jest właśnie niewypełnianie kolejnej chwili.
Dzisiaj słucham wcześniej
Kiedyś czekałam, aż moje ciało naprawdę zacznie krzyczeć.
Dzisiaj próbuję słuchać wtedy, kiedy jeszcze mówi cicho.
Zmęczenie.
Napięcie.
Rozdrażnienie.
Trudność z koncentracją.
Brak cierpliwości.
Potrzeba ciszy.
Niechęć do kolejnych bodźców.
Poczucie, że wszystko jest „za dużo”.
To są dla mnie sygnały, przy których coraz częściej zatrzymuję się i pytam:
„Czego teraz potrzebuję?”
Nie:
„Co jeszcze mam zrobić?”
Nie:
„Co powinnam?”
Nie:
„Jak mogę jeszcze wytrzymać?”
Tylko:
„Czego potrzebuję?”
I czasami odpowiedź jest bardzo prosta.
Potrzebuję spaceru.
Potrzebuję snu.
Potrzebuję ciszy.
Potrzebuję odłożyć telefon.
Potrzebuję niczego nie planować.
Potrzebuję pobyć sama.
Potrzebuję oddechu.
A czasami po prostu:
„Potrzebuję odpocząć.” 🤍
Nie czekajmy, aż ciało powie „DOŚĆ”, żeby w końcu potraktować odpoczynek poważnie.
Może warto zacząć słuchać wcześniej.
Zanim zmęczenie zamieni się w przeciążenie.
Zanim napięcie stanie się codziennością.
Zanim ciało będzie musiało krzyczeć, żebyśmy wreszcie je usłyszeli.
Bo odpoczynek nie jest lenistwem.
Nie jest słabością.
Nie jest nagrodą za dobrze wykonaną pracę.
Odpoczynek jest częścią życia.
I być może jedną z najważniejszych rzeczy, których możemy się nauczyć, jest nie tylko to, jak żyć, działać i dawać z siebie, ale również…
jak się zatrzymać.
Zanim będzie za późno.
OLA SIĘ ŚMIEJE...umie odpoczywać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz