Kim jesteś kiedy przestajesz patrzeć na siebie oczami innych?

 Cześć, dzień dobry, dobry wieczór. 

Dzisiaj chcę poruszyć temat, który jest mi bardzo bliski.

Temat tego, jak łatwo możemy oddać innym ludziom władzę nad sobą, nad swoim samopoczuciem, poczuciem własnej wartości, a czasem nawet nad swoim życiem.

Wystarczy jedno zdanie, jedna opinia, czyjaś ocena albo krytyka, żebyśmy zaczęli zastanawiać się, czy rzeczywiście jesteśmy tacy, jak ktoś nas widzi.
A przecież to, co inni o nas myślą, nie jest prawdą o nas.

Ludzie mogą mieć na nasz temat swoje zdanie. Mogą coś o nas usłyszeć, czegoś się domyślać, coś sobie wyobrażać. Mogą patrzeć na nas przez pryzmat własnych doświadczeń, przekonań i tego, co sami przeżyli. Ich wyobrażenie o nas jest tylko ich spojrzeniem.
Nie definiuje tego, kim naprawdę jesteśmy.
Tylko my znamy swoją drogę.
Wiemy, przez co przeszliśmy, jakie doświadczenia nas ukształtowały i ile razy musieliśmy zaczynać od nowa. Wiemy, ile pracy wykonaliśmy nad sobą i jak wiele w nas się zmieniło.

Dlatego warto nauczyć się oddzielać to, co naprawdę wiemy o sobie, od tego, co inni o nas myślą.
Nie zawsze będzie łatwo. 

Jesteśmy przecież ludźmi i naturalne jest to, że chcemy być akceptowani, lubiani i rozumiani. Czasami jednak tak bardzo skupiamy się na tym, jak widzą nas inni, że zaczynamy gubić własny głos.
Zaczynamy zastanawiać się, czy dokonujemy właściwych wyborów. Czy ktoś je zaakceptuje. Czy ktoś nas zrozumie. Czy nie zostaniemy ocenieni.
Przecież nie musimy żyć według cudzych oczekiwań.
Nie musimy być tacy, jakimi chcą nas widzieć inni. Nie musimy nikomu udowadniać swojej wartości. Nie musimy też tłumaczyć każdej swojej decyzji.

Mamy prawo się zmieniać. 

Mamy prawo wybierać inaczej niż kiedyś. Mamy prawo zaczynać od nowa i iść własną drogą, nawet jeśli nie wszyscy ją rozumieją.

Myślę, że nasze PRAWDZIWE życie zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy szukać siebie w oczach innych i zaczynamy słuchać własnego serca.

Kiedy coraz lepiej poznajemy siebie. 

Kiedy potrafimy zatrzymać się i zapytać: czego ja naprawdę chcę? 

Co jest dobre dla mnie? 

Jak chcę żyć?
To nie znaczy, że przestajemy słuchać innych. Możemy przyjmować rady, wysłuchać opinii i być otwarci na konstruktywną krytykę. Jednak ostatecznie to my decydujemy, co z tym zrobimy.

Bo nasze życie jest nasze.

Nie każdy musi nas rozumieć. Nie każdy musi się z nami zgadzać. Nie każdy musi widzieć w nas to, co sami w sobie dostrzegamy.

Najważniejsze, abyśmy sami byli w zgodzie ze sobą.

Im bardziej poznajemy siebie, tym mniej potrzebujemy, aby inni mówili nam, kim jesteśmy.
I chyba właśnie wtedy zaczynamy odzyskiwać swoją wewnętrzną wolność.
Przestajemy oglądać się na to, co ktoś pomyśli. Przestajemy żyć po to, aby spełniać cudze oczekiwania. 

Zaczynamy żyć bardziej świadomie i prawdziwie.

Dlatego nie oddawaj innym władzy nad tym, jak postrzegasz siebie.

Nie pozwól, aby cudze słowa odebrały Ci wiarę w siebie.

Wracaj do siebie. Słuchaj swojego wnętrza. Ufaj swojej drodze.

Tylko Ty wiesz, ile kosztowało Cię dojście do miejsca, w którym jesteś dzisiaj.

OLA SIĘ ŚMIEJE...ufa swojej drodze.